Τα μαγαζιά του Βουκουρεστίου τα χαρακτηρίζει η πολυπολιτισμικότητα. Σε 70 τετραγωνικά μέτρα θα βρεις λευκούς και άσπρους, Γιαπωνέζους κι Ιρλανδούς, άτομα που χορεύουν, κι Έλληνες. Βλέπω ξανά πόσο φαίνεται η εθνικότητά μας όταν βρεθούμε σε club του εξωτερικού. Πιο δύσκολα θα περάσεις έναν σχιστομάτη για Ασιάτη από έναν που κάθεται σε μια γωνιά, με ποτάκι και τσιγάρο, να κοιτάζει αμίλητος γύρω γύρω, για Έλληνα. Σκέφτομαι ότι αυτό οφείλεται στην ιδιοσυγκρασία μας, που λόγω της γεωγραφικής μας θέσης και της ιστορίας μας, βρίσκεται διχασμένη ανάμεσα σε ανατολή και δύση. Αλλά όσο και να θέλουμε να το αποκρύψουμε, θέλουμε ακόμα πολλά χρόνια προσπάθειας για να γίνουμε μια δυτική χώρα. Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινής γνώμης είναι υπέρ του γάμου και της οικογένειας, της ανδροκρατούμενης οικογένειας, και με τη γυναίκα να είναι όσο γίνεται παρθένα, αλλιώς να κρύβεται όσο μπορεί. Με το ποδόσφαιρο για θεό μας .. keep reading this entry »
Την αρχή την έκανε ο Ανδρέας. Ο Ανδρέας ο Βγενόπουλος που πήρε την Ολυμπιακή και την έκανε Olympic Air. Ύστερα, με μία στρατηγικής σημασίας διαφημιστική κίνηση, έριξε κάποια εισιτήρια στο 1 ευρώ, αφήνοντας σε χιλιάδες ενδιαφερόμενους ταξιδιώτες τη δυνατότητα να πληρώσουν μόνο τους φόρους των εκάστοτε αεροδρομίων. Όταν λοιπόν σε παίρνουν τηλέφωνο και σου λένε πως το πακέτο Θεσσαλονίκη – Αθήνα – Βουκουρέστι – Αθήνα – Θεσσαλονικη θα κοστίσει 96 ευρώ, τότε το μόνο που λες είναι ναι.
Κατεβαίνοντας την αγαπημένη Αριστοτέλους συνειδητοποίησα .. keep reading this entry »
Περπατάμε σε γκρίζους δρόμους με τεράστια πεζοδρόμια. Μία πρώτη διαπίστωση είναι ότι λείπουν τα αδέσποτα σκυλιά. Δεν υπήρξαν ποτέ εξ’αιτίας κάποιας κοινωνικής μέριμνας; Ή ξαποστέλνονται κακήν κακώς, κρατικώς και μυστικώς; Δεν θα το μάθουμε ποτέ όσο χαζέυουμε (σ)τις λαμπερές βιτρίνες που πλαισιώνουν πεζόδρομους σαν την Ερμού. Νιώθουμε οικεία την κάθε μάρκα που ψωνίζουμε και στη χώρα μας. Ο καπιταλισμός ανοίγει τα σύνορα. Μέσα στα καταστήματα οι πωλήτριες είναι το ίδιο νευρωτικές όσο και οι πελάτες. Τρέχουν να διπλώσουν ό,τι με μανία ξεδιπλώνουν οι δεύτεροι. Κανείς δεν χαμογελά. Σαν εκκλησία.
Βγαίνω να χαρώ .. keep reading this entry »
Μόλις τακτοποιήθηκα λίγο στο ξενοδοχείο, σύνδεσα το ethernet που μου δόθηκε στη ρεσεψιόν μαζί με το κλειδί και μπήκα για μία βραδυνή internetότσαρκα. Είδα στο twitter τον dj alx να καλεί κόσμο για ένα semiprivate chat. Μπήκα από περιέργεια και ήμουν μόνος μου κι αυτός. Από τα ακουστικά μου τον άκουσα να με καλησπερίζει. Δεν ήμουν σε θέση να απαντήσω μέσω mic καθώς δεν ήμουν μόνος στο δωμάτιο, αλλά συμμετείχα πληκτρολογώντας. Ύστερα μπήκαν άλλα δύο άτομα. Το μεταμεσονύχτιο κουβεντολόι μας κατέληξε .. keep reading this entry »
Έκλεισα τη βαλίτσα ενώ ήμουν σίγουρος ότι θα την ξανάνοιγα. Τότε σκέφτηκα ξανά εκείνον τον παλιό μου συμμαθητή που είχε μία λίστα με τα πράγματα που θα χρειαστεί, και τα έσβηνε ένα-ένα καθώς ετοίμαζε τη βαλίτσα. Με αυτόν τον τρόπο εξασφάλιζε ότι δεν θα ξεχνούσε κάτι πίσω του. Το ίδιο έκανε και στο ξενοδοχείο για την επιστροφή. Βέβαια όσο έξυπνο και αν μου είχε φανεί όταν τον έβλεπα να πακετάρει για την 7ήμερή μας, ήξερα ότι ήταν πράξη υπερβολικής τάξης για κάποιον τόσο χύμα όσο εμένα. Τότε αναρωτήθηκα ξανά (αιώνιο το ερώτημα αυτό για μένα) αν θα πρέπει να κάνουμε πράγματα που δεν ταιριάζουν στο χαρακτήρα μας μεν, αλλά τα θεωρούμε σωστά και κάνοντάς τα στην αρχή μηχανικά, αν θα αλλάζουμε προς το καλύτερο, ή πρέπει να κάνουμε μόνο αυτά που μας ταιριάζουν χωρίς το ρίσκο της ταραχής της εσωτερικής μας ισορροπίας; .. keep reading this entry »
ξεκίνησα να γράφω μια ιστορία. δεν πήγαινε πουθενά. μπήκε στο φάκελο με τα ανολοκλήρωτα.
ξεκίνησα δεύτερη. χτύπησε η πόρτα. δεν προλάβαινα. μπήκε στο φάκελο με τα ανολοκλήρωτα.
πρέπει να πάω στο αεροδρόμιο. έχω να κλείσω και μια βαλίτσα. όλα τελευταία στιγμή. πάντα.
έφτιαξα μια νέα κατηγορία για να γράφω από εκεί. Moi.
Moiρέσει.
