Άφησα πολλές μέρες το blog ανενημέρωτο και τώρα θα ρεφάρω για όλες τις χαμένες αναρτήσεις. Γι’ αυτό επινόησα το Πείραμα των 8 ωρών. Η ώρα είναι 9 το πρωί, και μέχρι τις 5 το απόγευμα θα κάτσω συνεχόμενα να γράφω. Δεν ξέρω τι. Ό,τι μου ‘ρθει. Διαλέγω το νούμερο 8 ως σύμβολο ωραρίου ενός υπάλληλου που εργάζεται αδιαλείπτως και πληρώνεται γι’ αυτό.
Θυμάμαι είχα διαβάσει ότι ο Stephen King ξυπνάει κάθε πρωί στις 8 και .. keep reading this entry »
Εκτιμώ ιδιαιτέρως όσους αυτοσαρκάζονται επειδή έχουν το γνώθι σ’αυτόν και όχι για να υποκριθούν μετριοφροσύνη. Εκτιμώ όσους δεν κρύβουν τις αδυναμίες τους από τα μάτια των άλλων. Την στιγμή που τα φανερώσουν οι ίδιοι, παύουν να είναι αδυναμίες. Και οι άλλοι έρχονται σε αμήχανη θέση.
Θαυμάζω τον ανθρώπο που δίνει ελάχιστη σημασία στην εξωτερική του εμφάνιση και παραμένει όμορφος. Και έχει πολλούς ανθρώπους γύρω του. Που θέλουν να τον πάνε στα μαγαζιά να τον φτιάξουν, αυτός αρνείται, μα αυτοί συνεχίζουν να τον δέχονται και να τον επιζητούν. Και να τον ζηλεύουν. Σε τέτοιους χαρακτήρες εναποθέτω τις όποιες ελπίδες μου για μέλλον.
Εύχομαι να μπορούσα να γίνω ο παραπάνω άνθρωπος, όμως αδυνατώ. Δεν υπάρχει πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου από εμένα τον ίδιο. Και αυτή η κουβέντα είναι σίγουρα η πιο αληθινή που μπορείς να με ακούσεις να λέω. .. keep reading this entry »
Θυμάμαι στο παλιό μας σπίτι, είχαμε 2 παπαγαλάκια. Στο κλουβί τους είχαμε φτιάξει μια ξύλινη φωλίτσα για να μπαίνουν όταν βρέχει ή κάνει κρύο.
Ένα καλοκαίρι, είχαμε μαζευτεί από πάνω τους, η αδερφή μου και η μαμά μου. Είχε ζέστη αλλά αυτά ήταν μεσα στη φωλίτσα και δεν βγαίνανε να τα δούμε. Και λέω εγώ με χαμόγελο: “θα κάνουνε έρωτα!” .. keep reading this entry »
Είναι λατρεία να είσαι μόνος και να πιάνεις ένα στυλό αρχίζοντας να μουτζουρώνεις ένα χαρτί με όλα τα ακαταλαβίστικα μιας ζαλάδας ή ενός παλαβού οίστρου. Όπως όταν πιάνεις ένα πινέλο ή όταν αρχίζεις να πατάς επίμονα και σπαστικά και άρυθμα και ακανόνιστα και απρόβλεπτα το ίδιο πλήκτρο σε ένα πιάνο. Δεν νοιάζεσαι για τίποτα. Δεν υπάρχει ο ορισμός του λάθους ή του σωστού. Δεν υπάρχουν άσχημα γράμματα, δεν υπάρχουν ορθογραφικοί κανόνες, δεν υπάρχουν μέτρα, δεν υπάρχουν οπτικές ασυμμετρίες, δεν υπάρχουν χρώματα που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Και αυτό επειδή είσαι μόνος σου. Και αυτό επειδή εσύ είσαι όλοι οι κανόνες. Και όταν λείπουν όλοι, μπορείς να τους παραβείς αβίαστα. Μπορείς να γράψεις την πικιλια μόνο με ι ή να πάρεις τις πιο καθυστερημένες εκφράσεις μπροστά στον καθρέφτη σου. Κι αυτό επειδή είσαι μόνος. Κι αυτό επειδή λείπουν όλοι. Άρα και οι κανόνες.
Μα αν τύχει και όλα αυτά τα μοιραστείς με ένα ξένο σώμα και αν τύχει και του αρέσουν, .. keep reading this entry »
Με ποια λογική επιτρέπονται οι διαφημίσεις τσιγάρων στις στάσεις των λεωφορείων και απαγορεύονται από την τηλεόραση; Δηλαδή να καταλάβω την προφύλαξη των παιδιών από τις τηλεοπτικές διαφημίσεις, αλλά νομίζουν ότι τα παιδιά δεν παίρνουν το λεωφορείο;
Ή στο δρόμο τόσες πινακίδες. Πιστεύουν δηλαδή ότι τα παιδιά δεν κοιτούν δεξιά κι αριστερά όταν περπατάνε στο δρόμο; .. keep reading this entry »
Από αρχαιοτάτων χρόνων, η αλάνθαστη μέθοδος ομαδοποίησης της μάζας ήταν ο φανατισμός. Αν βρεις τρόπο και φανατίσεις το κοινό σου, τότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Μπορείς να πας να κοιμηθείς ήσυχα και αυτοί θα δουλεύουν για σένα. Από τις θρησκείες, την άρια φυλή του Χίτλερ μέχρι τις σημερινές εταιρείες.
Όταν θέλεις να δημιουργήσεις ένα κοινό που θα σε προασπίζει, το φορμά είναι ένα. Πουλάς μια ιδεολογία τσάμπα, αγοράζει ο πελάτης και μετά λόγω της ιδεολογίας, αυτός πληρώνει συνδρομητικά μια δωρεά. Εσύ από εκεί και πέρα κοιτάς μόνο να κρατάς το κοινό σου ευχαριστημένο και όσο μπορείς πιο προβατοποιημένο. Όλα τα άλλα τα αναλαμβάνει το ίδιο το κοινό μόνο του.
Για ποιο λόγο δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε ένα μεγάλο ψαροκοπάδι; .. keep reading this entry »
Πριν λίγο καιρό κόψανε τη λέξη “τσιτσίδι” και τη λέξη “βυζιά” (μπορεί και καμιά ακόμα) από τη γριά του Jumbo που δεν έχει τι να βάλει με το ψωφόκρυο των καρναβαλιών. Με ποιά λογική μπήκαν τα μπιπ;
Ο Λορέντζος Μαβίλης είχε πει, στη Βουλή το 1911, πως “δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις παρά χυδαίοι άνθρωποι”. Βέβαια από την άλλη μεριά, έρχεται η αποστομοτική αντιπαράθεση πως “αφού υπάρχουν χυδαίοι άνθρωποι, θα υπάρχουν και χυδαίες λέξεις”.
Λοιπόν, ας πούμε ότι υπάρχουν και λέξεις αιχρές. Την χυδαιότητά τους την ορίζει ο καθένας, μέσες άκρες, ανάλογα το άνοιγμα στο μυαλό του και τη γνώση του.
Π.χ. όταν πήγαινα στο νηπιαγωγείο είχα ένα συμμαθητή που με το παραμικρό έλεγε “γαμώ την πανά” . Ήταν 4 ετών και είμαι σίγουρος ότι δεν ήξερε τι σημαίνουν τα 2/3 της έκφρασης που χρησιμοποιούσε. Αν γνώριζε δεν θα την ξεστόμιζε. Απλά έτσι άκουγε από το μπαμπά του, έτσι έλεγε. Το μάλωναν οι δασκάλες μας και αυτό το κακόμοιρο δεν είχε ιδέα.
Επίσης η γιαγιά μου συνηθίζει να χρησιμοποιεί τη λέξη “γουστάρω” πολύ συχνά ενώ δεν ταιριάζει καθόλου στο λεξιλόγιό της.
Λέει π.χ. “Δεν μου γούσταρε να φάω το μεσημέρι το κρέας και το άφησα για το βράδυ”.
Μετά από κάμποσες φορές που την είχα ακούσει, ρωτάω τη μαμά μου: .. keep reading this entry »
..τη μητέρα σου που σε φωνάζει “αγάπη μου”, όσων χρονών κι αν είσαι.
..ένα μπαμπά με το μωρό του αγκαλιά
..την τελευταία σκηνή του “κύκλου των χαμένων ποιητών”
..όταν σε βλέπω να κοιμάσαι
..όταν αφήνει κάποιος από το φαγητό του για να φας κι εσύ. κι ας πεινάει ακόμα
..το να βλέπεις έναν πατέρα να κλαίει
.. ένα μετανάστη να λέει ότι στη χώρα σου του φέρθηκαν πολύ καλά
..όταν μ’ αγκαλιάζεις όπως θα αγκάλιαζες τον αρκούδο σου
..την τελευταία σελίδα του μικρού πρίγκιπα
..από χαρούμενα αφρικανάκια σε ντοκιμαντέρ
..τα επεισόδια που ο tom συμμαχεί με τον jerry .. keep reading this entry »
