Όταν αναγκάζεσαι να παίρνεις λεωφορείο για να κινηθείς σε ελληνικούς δρόμους, οφείλεις να είσαι κωλόφαρδος για να βρεις θέση, αλλιώς πρέπει να είσαι γεροδεμένος. Τα λουράκια που κρέμονται από ψηλά θέλουν ειδική μαεστρία για να τα κουμαντάρεις. Δεν κρεμιέσαι απλά. Όταν ο οδηγός επιταχύνει πρέπει να τραβάς το λουράκι προς τα κάτω και το σώμα σου να το γείρεις προς τα μπροστά. Όταν το λεωφορείο φρενάρει, εσύ πρέπει να τεντώσεις το χέρι και με το σώμα σου να βάζεις βάρος προς τα πίσω.
Αυτές οι πληροφορίες θα σου χρειαστούν αν πιάσεις λουράκι. Αν δεν βρεις κανα ελεύθερο, τότε δεν έχεις σκοτούρες. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να προσπαθείς να πέφτεις πάνω σε κάποιο ενδιαφέρον γκομενάκι. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως μετά τα 9 πρώτα “Ωχ συγνώμη”, το 14% των συγκρουόμενων επιβατών, παντρεύτηκε .

Έτυχε να κρατάω ένα τυχερό λουράκι τις προάλλες .. keep reading this entry »

Κατακαλόκαιρο. Όλη η παρέα, στην αμμουδιά, μόλις είχαμε τελειώσει τον πρώτο γύρο βουτιών και συζητούσαμε για τα πιο επίκαιρα και φλέγοντα θέματα. Ποια εταιρεία παγωτών είναι η καλύτερη, ποιο μπαρ έχει την καλύτερη βαρελίσια μπύρα και ψάχνοντας μία λύση επιτέλους στην αιώνια κόντρα: Ταμπλέτα ή φιδάκι;
Είχαμε και ένα ζευγαράκι μαζί μας, τον Ευθύμη και τη Μαρίνα. Φρεσκονταραβερισμένοι και ακόμα στις πρώτες μεγάλες κάψες. Γι’ αυτό και σε κάποια φάση τους βλέπουμε να ξαναμπαίνουν, με τρεχάλα, στη θάλασσα και να κατευθύνονται στα βαθιά για λίγο υποθαλάσσιο μπαλαμούτι.

Πρέπει να ήταν ένα μισάωρο μετά, όταν είδαμε .. keep reading this entry »

Η Μάγδα είχε καταφέρει επιτέλους αυτό που, τόσο καιρό, προσπαθούσε να πείσει τον Αλέξη. Να την πάρει μαζί του, σε μια βραδιά της αντροπαρέας. Ήθελε πολύ να γνωρίσει τους φίλους του, που τόσα και τόσα άκουγε γι’ αυτούς τους 8 τελευταίους μήνες. Ο Αλέξης σκέφτηκε ότι θα βαριόταν τόσο πολύ την αντροσυζήτηση, ώστε ποτέ πια δεν θα του ξαναζητούσε να την πάρει μαζί του και το θέμα ίσως λυνόταν από μόνο του.

Πραγματικά, το ζευγαράκι εμφανίστηκε στη μπυραρία στέκι, με όλα τα αλάνια να είναι ήδη εκεί και να βρισκόνται στη μέση του πρώτου γύρου. .. keep reading this entry »

Σκοτεινό χειμωνιάτικο απόγευμα σε κάποιο σταθμό ΚΤΕΛ. Εν αναμονή της αναχώρισής μου, κοιτάζω με μισό μάτι τα γλυκά του κυλικείου. Διακρίνω πανακότες, τουλούμπες, εκλέρ και καμιά 10ριά ακόμα συροπιαστά, που έχω πάρει απόφαση πως δεν θα μάθω ποτέ τα ονόματά τους. Νομίζω ότι μερικά από αυτά δεν έχουν καν όνομα.

- Θέλεις κάτι;
Με ρωτά η κλασσική 45άρα μαυρομάλλα υπάλληλος.
- Εεεε… ρίχνω μια ματιά.
Απαντάω λες και βρίσκομαι σε παπουτσάδικο.

Εκείνη τη στιγμή με πλησιάζει ένας σκουρόχρωμος τύπος.
- Φιλαράκι, μήπως θέλεις να πάρεις το τελευταίο μου πακέτο, για να πάω να ξεκουραστώ κι εγώ;
Κρατούσε ένα πακέτο χαρτομάντηλα.
Έτσι όπως μου το είπε, με έκανε να βάλω αμέσως το χέρι στην τσέπη.
Συνειδητοποιώ πως έχω πάνω μου μόνο 2 πενηντάευρα τα οποία είχα βγάλει μόλις από το ATM και τίποτα άλλο.
- Φίλε, ειλικρινά δεν έχω καθόλου ψηλά.
- Τίποτα; Ούτε 50 λεπτά;
Βάζω το χέρι και στις άλλες τσέπες μπας και είχαν κάνα ξεχασμένο κέρμα από παλιά, αν και δύσκολο, γιατί πάντα η δεξιά είναι η λεφτοθήκη μου.
Ψάχουλεύω, ψαχουλεύω..
- Φίλε δεν έχω, αλήθεια.
- Δεν πειράζει.
Γυρίζει την πλάτη του να φύγει. Κάνει 3 βήματα. Γυρνάει την πλάτη και μου λέει:
- Σ’ ευχαριστώ που έψαξες, ε.

Ξύπνησα, άνοιξα τον υπολογιστή, ήπια δυο γουλιές καφέ και μπήκα στο facebook. Με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι με είχαν κάνει add 4 χιλιάδες άτομα. Μέχρι χτες είχα 46 φίλους όλους κι όλους. Με μεγάλη περιέργεια ξεκίνησα τα accept και αμέσως άρχισαν να ξεπηδάνε μηνύματα από αγόρια και κορίτσια που με ρωτούσαν τι κάνω και πότε θέλω να βρεθούμε από κοντά. Ρωτούσα αν με ξέρουν από κάπου και λέγαν όχι αλλά σίγουρα τους φαίνομαι πολύ ενδιαφέρων τύπος. Ούτε φωτογραφία στο avatar δεν είχα αλλάξει. Συνέχισα να κάνω accept μπας και μου έλεγε κάποιος τι συνέβαινε, αλλά τα ίδια μηνύματα συνέχιζαν να έρχονται. Πώς τα πάω και πότε μπορώ να βρεθούμε. Μια κοπέλα που φαινόταν πολύ γκομενάρα μου έστειλε κάτι πολύ γλυκό και ταυτόχρονα αθώα σεξουαλικό και αποφάσισα να κλείσω μαζί της ραντεβού. Την ρώτησα πότε μπορεί και μου είπε σε μία ώρα. Πήγα στο ραντεβού και εμφανίστηκε. Ήταν όντως γκομενάρα. Αν το ήξερα αυτό χτες, θα είχα πάει για κούρεμα. Αν το ήξερα 3 χρόνια πριν, θα είχα αρχίσει γυμναστήριο. .. keep reading this entry »

Εικόνα: Ένας άντρας, στα 30, ντυμένος σικ. Λευκό καλοσιδερωμένο πουκάμισο με μαύρη γραβάτα. Περιποιημένος. Μαλλιά με ζελέ.

Εναλλαγές κοντινών, γκρο και τρε γκρο πλάνων. Έντονος φωτισμός από πάνω του. Φαίνεται σαν να δίνει συνέντευξη σε κάποιο talk show στην τηλεόραση. Νεταρισμένος αυτός, φλουταρισμένο το, επίσης φωτισμένο, background.

Ήχος: “..ήθελα να δώσω έμφαση στην αντιμιλιταριστική πλευρά του θέματος, μέσα από διακριτές σουρεάλ νόρμες. Πιστεύω πως η ιστορία κάνει κύκλους κι έχοντας πάρει αρκετά μαθήματα από τα λάθη του παγκόμιου παρελθόντος..”

Jump Cut.

Ήχος: “..ή έννοια του πολέμου δεν είναι πια η ίδια με αυτή που ήταν πριν 100 ή 50 χρόνια. Τώρα πια ο εχθρός έχει μάθει και κρύβεται μες στο σπίτι μας..” .. keep reading this entry »

Σταμάτησα στη διάβαση. Απέναντί μου το κόκκινο ανθρωπάκι. Στα δεξιά μου μια πολύ όμορφη κοπέλα. Περιμέναμε και οι 2 να ανάψει το πράσινο. Γύρισα και την κοίταξα. Αυτή όμως όχι. Δεν γύρισε το κεφάλι της. Κοιτούσε μπροστά, στο πουθενά. Με γρήγορο βήμα ξεκίνησα να περνάω απέναντι. Ενώ ήταν ακόμα κόκκινο. Ένα δευτερόλεπτο μετά άκουσα ένα φρενάρισμα. Γύρισα και την είδα μέσα σε μία λίμνη αίματος.
Ναι, με είχε προσέξει τελικά.

Σταμάτησα το πρώτο ελεύθερο ταξί που βρήκα, έκατσα στη θέση του συνοδηγού και έδεσα τη ζώνη.
Το ταξί: Φραπές με ξεραμένο αφρό στο ταμπλώ, πορτοκαλί κομπολόι μαζί με την παναγιά κρεμάμενα από τον καθρέφτη.
Ο ταξιτζής: Γεματούλης, στα 40, που έψαχνε κάτι πολύ σημαντικό στη μύτη του.
Δεν γύρισε καν να με κοιτάξει.
Όλα φυσιολογικά.

Εγώ: Παπανασταστίου 49.
Αυτός: Όχι, θα πάμε εκεί που λέω εγώ. .. keep reading this entry »

.1
Η κυρά Δέσποινα είχε πάει επίσκεψη στη φίλη της τη Μαίρη, για να πιούνε στη βεράντα εκείνο το καφεδάκι που όλο κανονίζανε τον τελευταίο μήνα. Διπλός μέτριος ελληνικός και ελαφριά μακρόστενα τσιγαράκια. Συζήτηση περί παλιών συμμαθητριών, πόσα χρόνια ακόμα θα είναι φοιτητές οι γιοί τους και καμιά καλή συνταγή άπαχου γαλακτομπούρεκου.
Σε κάποια φάση η Δέσποινα κοιτάζει κάτω και βλέπει ένα φορτηγό με ανοιχτή καρότσα να μεταφέρει έπιπλα.
- Κοίτα Μαίρη, αυτοί έχουν τον ίδιο καναπέ με εμένα. Α, και το ίδιο σκρίνιο. Ωχ κοίτα, .. keep reading this entry »

- Από αύριο θα μπορείς να φτιάχνεις μουστάκια σοκολάτας καθώς θα τρως ψωμί με μερέντα μπροστά σε αγόρια χωρίς να σε λένε γουρούνι. Θα μπορείς να φοράς τα ίδια ρούχα 3 συνεχόμενες μέρες χωρίς να σε αποκαλούν άξεστη. Θα μπορείς να μην ξυρίζεις τα πόδια σου κάθε μέρα και να κάνεις μπάνιο σε γεμάτη κόσμο παραλία. Από αύριο θα μπορείς να κοιλιέσαι στα χορτάρια της πόλης χωρίς να σε κοιτάζουν σαν τρελή. Και θα μπορείς να μιλήσεις σε έναν γοητευτικό άγνωστο που θα δεις στο δρόμο πρώτη χωρίς να του δημιουργηθούν υποσυνείδητες προκαταλήψεις. Από αύριο θα μπορείς να πεις ανοιχτά με πόσους έχεις πάει χωρίς να σε περάσουν για εύκολη. Και να πεις ελεύθερα όσες κοτσάνες θέλεις και κανείς δεν θα σε πει βλήμα.

- Μα αλήθεια;

- Ναι… Από αύριο θα μπορείς .. keep reading this entry »