Μια μέρα ένας σοφός σκύλος περνούσε κοντά από μία παρέα γάτες. Σαν είδε, όμως, πως ήταν προσηλωμένες και δεν του ‘δίναν σημασία, σταμάτησε.
Τότε σηκώθηκε στη μέση της παρέας μια μεγάλη, σοβαρή γάτα, κοίταξε τις άλλες και είπε:

“Αδέλφια, ας προσευχηθούμε. Κι αν προσευχηθούμε ξανά και ξανά, τότε αληθινά θα βρέξει ποντίκια”.

Ακούγοντας την ο σκύλος γέλασε με την καρδιά του και στράφηκε να φύγει λέγοντας:

“Τυφλές και ηλίθιες γάτες, είναι γραμμένο κι αυτό το γνωρίζω εγώ και οι πατέρες μου πριν από μένα, πως όταν βρέχει σ’ ανταπόδοση της προσευχής και της πίστης, βρέχει κόκαλα κι όχι ποντίκια”.

Χαλίλ Γκιμπράν – από το βιβλίο “Ο Τρελός”.

“…Δηλαδή, άμα δεν μπορείς να γαμήσεις, να ικανοποιήσεις τη σύντροφό σου, κάτι πρέπει να κάνεις, επιστήμες, τέχνες? Δηλαδή εγώ, αν δεν είχα στραβιά μύτη, όπως τη βλέπετε τώρα, και δεν είχα αυτό το πρόβλημα στη φάτσα μου, δεν θα ?πιανα την κιθάρα μπροστά, ως ασπίδα?

– Τώρα το παρατήρησα, τώρα που μου το λέτε.
- Οι κοπέλες το παρατηρούσανε. Ομως, άμα κοιτάνε την κιθάρα όταν παίζω τραγούδια, τη σκαπουλάρω. Νομίζω ότι η τέχνη είναι μια αρρώστια και την κολλάς για να γλιτώσεις από κάτι άλλο.”

(διαβάστε όλη την συνέντευξη εδώ)

“Το ξέρω, που για να επιτύχη κανείς στη ζωή και για να εμπνέει σεβασμό, χρειάζεται σοβαρότης. Κι? όμως, μου είναι δύσκολο να είμαι σοβαρός και δεν εκτιμώ την σοβαρότητα. Άς εξηγηθώ καλύτερα. Με αρέσει στα σοβαρά μόνον η σοβαρότης, δηλ. 1/2 ώρα, η μια ώρα , η δύο η 3 ώρες σοβαρότητα την ημέρα. Συχνά βέβαια και σχεδόν ολόκληρη μέρα σοβαρότητα. Άλλιώς, με αρέσουν τα χωρατά, η αστειότης, η ειρωνεία ή τα ευφυή λόγια, το χαμπαγκάρισμα. Άλλα δεν κάνει. Δυσκολεύει τες δουλειές. Διότι, ως επί το πλείστον έχεις να κάνεις με ζευζέκηδες και αμαθείς. Αυτοί δε είναι πάντοτε σοβαροί. Μούτρα σέρια ζωωδώς. Που να αστιευθούν. Αφού δεν καταλαβαίνουν. Τα σέρια μούτρα τους είναι αντικατοπτρισμός. Όλα τα πράγματα είναι προβλήματα και δυσκολίες για την αγραμματοσύνη τους και για την κουταμάρα τους, γι’ αυτό σαν βώδια και σαν πρόβατα (τα ζώα έχουν σοβαρότατες φυσιογνωμίες) είναι περιχεμένη επάνω στα χαρακτηριστικά τους η σοβαρότης. Ο αστείος άνθρωπος γενικώς περιφρονείται, τουλάχιστον δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν σημαντικά, δεν εμπνέει πολλήν πεποίθησιν. Γι? αυτό κι? εγώ καταγίνομαι στους πολλούς να παρουσιάζω σοβαρή όψη. Ηύρα πως μεγάλως με διευκολύνει τες υποθέσεις μου. Εσωτερικώς γελώ και αστειεύομαι πολύ.”

Κ.Καβάφης

(το βρήκα εδώ)

Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούν το Μάνο Χατζιδάκι μία ιερή φυσιογνωμία της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Αν και λίγοι από τους νέους έχουν ψάξει το έργο του, η εντύπωση που έχει χαραχτεί είναι αυτή ενός σοβαρού και λυτρωτικά πνευματικού ανθρώπου. Από την άλλη, ο Τζίμης Πανούσης είναι μία περισσότερο αμφιλεγόμενη περίπτωση με ένα μεγάλο μέρος του κοινού να τον θεωρεί από υπερβολικά αθυρόστομο έως και κάφρο. Αυτό που δεν γνωρίζουν βέβαια οι πιο πολλοί, είναι ότι ο Μάνος διατηρούσε έναν βλοσυρό θαυμασμό προς τον Τζίμη. Ψάχνοντας τυχαία στο internet βρήκα .. keep reading this entry »

Η viral διαφήμιση είναι αυτή που συνήθως σκηνοθετείται έτσι ώστε να δείχνει ερασιτεχνική και μ’ αυτόν τον τρόπο γίνεται πολύ πιο άμεση στο κοινό, καθώς τα homemade videos είναι αυτά που κυκλοφορούν πιο πολύ mouth-to-mouth και mail-to-mail. Γι’ αυτό το λόγο λέγονται και viral. O όρος προέρχεται από το virus και ονομάζεται έτσι κάθετι που, στον κόσμο του internet, έχει την τάση να διαδίδεται με ρυθμούς ιού.
Στην Ελλάδα αυτό το είδος έγινε γνωστό με τα livefeeds της vodafone, με το “κρασάκι του Τσου” της Τράπεζας Κύπρου (η οποία δεν θεωρήθηκε και πολύ επιτυχημένη ως διαφήμιση του προϊόντος), με τον δήθεν ματάκια που βιντεοσκόπησε τη Μαρία Σολωμού καθώς αυτή δοκίμαζε εσώρουχα (video της εταιρείας Triumph) , με τη δήθεν πυρκαγιά στο studio του City 99,5 και άλλα πολλά.
Πάντως ένα viral ad που με άφησε με ανοιχτό το στόμα είναι αυτό που ακολουθεί .. keep reading this entry »

“…Είναι γνωστό πια ό,τι αν θέλεις ν’ ανταμώσεις με έναν άνθρωπο ελεύθερα, δηλαδή σα μια συναισθηματική ανάγκη, πρέπει να περάσεις μέσα από τέτοιο σκουπιδότοπο για να τον πλησιάσεις, όλον αυτόν που παράγει η κοινωνία και που τον ονομάζετε <<πολιτισμό>>, ώστε όταν φτάσεις στην άλλη άκρη, η μνήμη σου έχει νεκρωθεί και οι αισθήσεις σου κυριαρχούνται από τις αναθυμιάσεις των σκουπιδιών… Δηλαδή είσαι φορτωμένος με τόσα σκουπίδια, ώστε η συνάντηση είναι πια μια ανταλλαγή απορριμάτων, όπου βέβαια, ενίοτε, υπάρχουν και κάποια ψήγματα χρυσού…”

Χρόνης Μίσσιος (από το βιβλίο “Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;” )

To “Validation” (2007) είναι μία ταινία μικρού μήκους γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Kurt Kuenne. Η ιστορία έχει να κάνει με έναν τύπο που εργάζεται σε ιδιωτικό πάρκινγκ και μαζί με την επικύρωση της εισόδου, ο κάθε πελάτης λαμβάνει δωρεάν και μία ..επιβεβαίωση για την προσωπικότητά του. Είναι μία τόσο-γλυκιά-που-δεν-σε-ενοχλούν-τα-κλισεδάκια-που-περιπλέκονται ταινία ή αλλιώς τα πιο καλοξοδεμένα 16 λεπτά μου τώρα τελευταία. Φυσικά πολλά από τα credits πηγαίνουν στον T.J. Thyne, (γνωστός από το  “Bones”) ο οποίος δίνει τα ρέστα του (κι εμείς του λέμε “κράτα τα”).
Highlight: ο αντικαταστάτης της Victoria.

Για την ιστορία η ταινία συμμετείχε σε 34 φεστιβάλ και απέσπασε 17 βραβεία.
Επίσης για την ιστορία, μπορεί να μην την είχα δει ποτέ αν δεν υπήρχε αυτός και αυτός.