Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μου άρεσαν οι φωτογραφίες που είχαν τραβηχτεί από κινητό. Ώσπου κατέβασα την εφαρμογή ShakeItPhoto. Και αυτό το ψευδοpolaroid look ομολογώ πως μου έκανε αίσθηση και μετά από 8 χρόνια κατοχής κινητού με κάμερα, ξεκίνησα να την χρησιμοποιώ. Αυτές είναι οι πιο πρόσφατες μέρες της ζωής μου, αποτυπωμένες έτσι.

Hint: Καλύτερος τρόπος για να δεις το slideshow είναι να πατήσεις το Play στην αρχή, αμέσως μετά το Pause και να αλλάζεις τις φωτογραφίες με τα βελάκια του πληκτρολογίου.

stocopen. from sixtwelve on Vimeo.

Πίσω στο 08. Καλοκαίρι στη Στοκχόλμη και στην Κοπεγχάγη. Αυτό είναι μια προσπάθεια να χωρέσουν εκείνες οι μέρες σε 3:50″.
Μουσική: Sambassadeur – The Park.

Joyeux from sixtwelve on Vimeo.

Σε εκείνο το μικρό μαγαζί, όλοι κυκλοφορούσαν με μία μπύρα ή ένα τσιγάρο στο χέρι. Εγώ με μία φωτογραφική μηχανή. Νόμιζαν ότι τους έβγαζα φωτογραφίες, όμως τράβαγα video. Μετά πέταξα το υλικό πρόχειρα πρόχειρα σε μία timeline και προσπάθησα να το κάνω να μοιάζει με (πολύ μικρό) παλιό φιλμ. Ύστερα το έδειξα στην αδερφή μου και αυτή μου έδωσε ένα φιλί. Χρόνια σου πολλά.

+ λίγο Abu Dhabi. Αν δεν σου αρέσει ο τρόπος που φορτώνονται οι φωτογραφίες στο slideshow και μισείς την χάλια ποιότητα στην οποία εμφανίζονται οι κάθετες φωτογραφίες, τότε μπορείς να πατήσεις εδώ και να γλιτώσεις από τις δυσκοιλιότητες του flickr.

Cayetano Soundsystem – Mall Fever (Live Version) from sixtwelve on Vimeo.

Τον Cayetano τον άκουγα πολλές ώρες την ημέρα. Όταν θέλησα να φτιάξω ένα video με αναμνήσεις, χρησιμοποίησα μια από τις μουσικές του. Αυτός το είδε, του άρεσε και μου ζήτησε να του φτιάξω ένα official videoclip. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπεις.

One Min || Sleeping Little Princess from sixtwelve on Vimeo.

Το One Minute Project του Vimeo έγραφε στο εισαγωγικό του σημείωμα:

“Ζώντας καθημερινά μια σπατάλη ζωής, έχουμε ξεχάσει να βλέπουμε,
όχι να κοιτάζουμε, τα πιο μικρά καθημερινά πράγματα.
Καταγράψτε τα για ένα λεπτό”.

Είχε πολύ αέρα την προηγούμενη Κυριακή και ο Θερμαϊκός μας επιτιθόταν μανιωδώς.
Έβγαλα τη μηχανή μου και κατέγραψα την επίθεση. Για ένα λεπτό.

5 μέρες αργότερα την είχαν δει 13.000 άνθρωποι.

Θυμάμαι είχα διαβάσει ότι ο Stephen King ξυπνάει κάθε πρωί στις 8 και κάθεται με τον καφέ του ή το τσάι του και γράφει ή προσπαθεί να γράψει. Δεν περιμένει τη θεία έμπνευση να τον χτυπήσει κατακούτελα κάποια άσχετη στιγμή της ημέρας κάνοντας άσχετα πράγματα. Τι κι αν δεν έχει αφεντικό και αυστηρό ωράριο; Φροντίζει ο ίδιος να παραμένει κολλημένος στο πλάνο που έχει φτιάξει, λες και είναι υπάλληλος του εαυτού του. Έχω παρατηρήσει ότι όποτε κι εγώ δουλεύω έτσι, είμαι πιο αποτελεσματικός. Το θέμα είναι να ξεκινάς κάτι. Να μπεις στη διαδικασία να σηκωθείς από το κρεβάτι, να κάτσεις στην καρέκλα, να ανοίξεις τα προγράμματα και να ξεκινήσεις να κάνεις κάτι που αρχικά μπορεί να μην δείχνει ότι βγάζει πουθενά. Πρέπει να γίνει όλη αυτή η προεργασία και να μην τα φαντάζεσαι από το κρεβάτι με την δικαιολογία “Πες ότι τα κάνω όλα αυτα. Μετά; Τι θα κάνω μετά;”. Είναι λάθος. Ο οργανισμός μας έχει μάθει να λειτουργεί παραγωγικότερα σε συγκεκριμένες θέσεις. Αν κάθεσαι στην καρέκλα που δουλεύεις καιρό, τότε πιο εύκολα θα εμπνευστείς και θα ξεκινήσεις κάτι, σε σχέση με το να είσαι σε ένα μέρος που ποτέ δεν σε βοήθησε να σκεφτείς κάτι.
Επίσης, αν μπεις στη διαδικασία και κάτσεις έτοιμος να παράξεις έργο, τότε είναι πολλές οι πιθανότητες να βρεις κάτι που θα σε εμπνεύσει κοιτάζοντας γύρω γύρω ή ξεκινώντας κάτι που μπορεί να φαίνεται άκαρπο στην αρχή. Αν κάθεσαι στο κρεβάτι δεν μπορείς να προβλέψεις αυτούς τους παράγοντες.

Θυμάμαι ένα άρθρο που είχα διαβάσει και έδινε συμβουλές για επίδοξους συγγραφείς. Έλεγε ότι πρέπει κάθε μέρα να γράφεις τουλάχιστον 2 σελίδες από κάτι. Μόνο και μόνο για να κρατιέσαι σε εγρήγορση. Αν δεν έχεις τι να γράψεις, γράψε ότι δεν έχεις τίποτα να γράψεις. Πραγματικά, δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάει κάπου το γραπτό σας. Υπάρχει βέβαια μια πιθανότητα να μην διεκδικήσει το επόμενο Νόμπελ λογοτεχνίας, αλλά ένα χαρτί ακόμα και με μουτζούρες είναι απείρως πιο χρήσιμο και όμορφο από ένα λευκό. Για χίλιους 2 λόγους.
Πρώτον, γιατί όταν γράφεις, οτιδήποτε και αν είναι αυτό, γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου. Δεν το πίστευα. Έλεγα, αφού τα έχω μέσα μου ξεκάθαρα, ποια η διαφορά αν τα αφήσω εκεί που είναι, από το να τα μεταφέρω στο χαρτί και να τα βλέπω; Αλλάζουν πολλά αν μπεις στη διαδικασία να τα αποτυπώσεις κάπου. Από την σύνταξη των προτάσεων. Νομίζεις ότι στο μυαλό σου τα λες καλά; Για πάρε ενα μαγνητοφωνάκι, ηχογράφησε όσα σκέφτεσαι γρήγορα, αφιλτράριστα και ύστερα απομαγνητοφώνισέ τα. Η σύνταξη θα είναι μια αηδία. Είναι και το διαφορετικό του πράγματος όταν κάτι το βλέπεις χειροπιαστά. Το απορροφά καλύτερα ο εγκέφαλός σου όταν έχει μορφή γραμμάτων. Γενικά είναι διαφορετικό αν κάτι σ’ το πουν, από το να το δεις με τα μάτια σου.

Επίσης το οτιδήποτε γράψεις, αποκτά άμεσα και ημερολογιακό χαρακτήρα. Πόσες φορές είδες χαρτιά, χαρτάκια, σκουπιδάκια που αμέσως θυμήθηκες πού ήσουν και τι έκανες και ποιος ήσουν τότε;
Πρέπει να γράφουμε, γιατί ο γραπτός λόγος είναι εκ φύσεως αποστειρωμένος από τις εσωτερικές αδυναμίες μας που αυτές εμφανίζονται κατά κόρον στον προφορικό. Αν π.χ. θες να πεις κάτι και ντρέπεσαι ή φοβάσαι, πες το με ένα γράμμα. Με την ησυχία σου, χωρίς να χρειάζεται να κοιτάς κατάματα και ψυχοφθόρα το συνομιλητή σου. Αν δεν γράψεις, τότε λόγω του χαρακτήρα σου θα μείνει μέσα σου ζημιά.

Επίσης ο γραπτός λόγος δεν συνάδει με τις καταραμένες συνήθειες των ανθρώπων που διακόπτουν τον άλλον, τον κοιτάζουν με γκριμάτσα να τον χειραγωγήσουν και ανεβάζουν τόνο να τον καλύψουν. Ο γραπτός λόγος φαντάζει πιο δημοκρατικός και πιο δίκαιος για ανθρώπους με περίεργο ψυχολογικό βάθος. Δηλαδή σαν να λέμε σε όλους.

Επανέρχομαι εκεί που ξεκίνησα, για τις σωστές θέσεις εργασίας. Θυμάμαι τον “Κύκλο των Χαμένων Ποιητών”. Ο καθηγητής, ο λατρευτός Κίτινγκ, ανέβαζε τους μαθητές του στην έδρα του για να δουν την ίδια αίθουσα στην οποία ζούσαν κάθε μέρα, από μια άλλη όμως οπτική γωνία. Και αυτό είναι κάτι πολύ σοφό. Σε ένα σπίτι έχουμε συνηθίσει να καθόμαστε όπου έχει καρέκλα, λεκάνη και μερικά σημεία στο πάτωμα. Όταν θέλουμε να συγκεντρωθούμε και να κατεβάσουμε ιδέες, πηγαίνουμε μηχανικά σε αυτά τα μέρη που νομίζουμε ότι λειτουργούμε καλύτερα και το παρελθόν μας έχει αποδείξει. Ξέρεις όμως ότι υπάρχουν και τόσα ακόμα μέρη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι που μπορούν να λειτουργήσουν ως πνευματικές έξοδοι; Δοκίμασε να κάτσεις σε ενα πάτωμα που δεν έχει χαλί, ή στο κρεβάτι σου από την ανάποδη μεριά, ή πάνω στο τραπέζι που τρως ή κάτω από το τραπέζι που τρως. Θα δεις τα ίδια πράγματα αλλα από άλλη πλευρά και θα σου φανούν διαφορετικά. Ίσως αυτό σε βοηθήσει να σκεφτείς καλύτερα.

Δεν ξέρω αν πιστεύω σε φενγκ σούι και τέτοια. Πιστεύω σε κάποιο σύστημα ενέργειας, αλλά δεν έχω εμβαθύνει σε υπάρχουσες θεωρίες περισσότερο. Είδα το Avatar το οποίο έκανε μια αναφορά σε ένα τέτοιου είδους σύστημα. Καλά ο Κάμερον πρέπει να έχασε πολλά κιλά εγκεφαλικά κύτταρα για αυτή την ταινία. Άσχετο, αλλά να το πούμε και αυτό.

Ναι ξέρεις, έτσι σκέφτομαι να κάνω στο παρόν πειραματικό κείμενο, να μεταπηδώ από το ένα θέμα στο άλλο ασυγκράτητα. Αμφιβάλλω αν κάποιος καταφέρει να αντέξει και το διαβάσει όλο. Μην σου πω ότι αυτός είναι ο στόχος μου, να γράψω ένα τόσο μεγάλο κείμενο που θα τρομάζει όποιον έκανε το κλικ και μπήκε. Ο λόγος είναι γιατι στο διαδίκτυο πλέον κυκλοφορεί τέτοιος ορυμαγδός γραμμένων σκέψεων που κανείς απλός θνητός δεν μπορεί να έχει την πολυτελή απαίτηση να τον διαβάζουν αν το κείμενό του ξεπερνάει ένα συγκεκριμένο μέγεθος. Όπου αυτό το μέγεθος συρρικνώνεται γεωμετρικά όσο ξεφυτρώνουν νέα blogs και πέφτει η τιμή του dsl.
“Δεν γίνεται άνθρωπε μου να κάτσω να σπαταλήσω τόσο χρόνο για σένα όταν πρέπει να διαβάσω άλλους 50 σαν κι εσένα που εκκρεμούν στο feed reader μου. Και τι το διαφορετικό έχεις εσύ; Επειδή δεν έκατσες τόσες μέρες να γράψεις μικρά και reader friendly κείμενα, θα κάτσω να διαβάζω τις παπαριές ολκής που γράφεις για 8 ώρες; Nope”.

Aυτό που κάνει ξεχωριστό αυτό το post είναι ότι υπάρχουν αυτοί, τα δικά μου πρόσωπα, που θα κάτσουν να διαβάσουν, ό,τι και να γράψω απλά επειδή το έγραψα εγώ. Στην ουσία θα διάβαζαν κείμενό μου γραμμένο ακόμα και στα σουαχίλι. Γιατί το να με διαβάζουν είναι σαν να τους μιλάω, σαν να ανοίγομαι μπροστά τους και να με μαθαίνουν. Και επειδή στο real world μπορεί να μην το κάνω συχνά, ξεζουμίζουν ό,τι μπορούν από εδώ. Γι’ αυτό το λόγο κυρίως είναι αυτό το τόσο μεγάλο κείμενο. Για να τους βασανίσω. Και για να δω μέχρι που θα φτάσουν. Δεν θα το δω δηλαδή, αλλά το γράφω έτσι για να ακουστεί πιο απειλητικό και καλά. Και ένα κείμενο που χρειάστηκε 8 ώρες να γραφτεί, σε πόση ώρα διαβάζεται;

Εν τω μεταξύ έχω σπαταλήσει τόσο ψηφιακό μελάνι και τόση αναλογική ώρα μιλώντας για το ίδιο το κείμενο που γράφω και το πως θα εξελιχθεί. Συνεχίζω. Έλεγα για εκείνους τους τύπους. Ναι, που λες. Νιώθω ότι αυτολογοκρίνομαι. Αν το internet έχει μία ομορφιά που το κάνει να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής, είναι η ανωνυμία του. Είναι η τόση ευκολία που σου προσφέρει να κόψεις και να ράψεις το κουστουμάκι μιας digital περσόνας και μέσα από αυτή να ξαναγεννηθείς και να λευτερωθείς. Όταν όμως βγάζεις το ηλεκτρονικό προσωπείο και συνδέεις τις δύο ζωές σου, τότε ζεις τη μισή χαρά του internet και κάνεις ότι και στην εκτός-pc-πραγματικότητα. Υποκρίνεσαι. Και τι κάνεις όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο; Φτιάχνεις δεύτερο account.

Και τότε είναι που πέφτει το επιστέγασμα όλων των σκέψεών μου. Η ζωή είναι τόσο μικρή. Πες ό,τι νιώθεις τώρα, ζήσε ο εαυτός σου τώρα, αφού θα τελειώσει σύντομα αυτό το τώρα. Και σοβαρά τώρα, πόσοι θα ασχοληθούν πραγματικά με το τι γράφεις; Πόσοι θα τα θυμούνται μετά από κάποια χρόνια; Ναι, ξέρω scripta manent, αλλά και klain main.

Μου αρέσει το internet για την ανωνυμία του. Για την έλλειψη εικόνας. Που τα περισσότερα πράγματα λειτουργούν πίσω από avatar ασπίδες. Που αυτό που μετράει είναι το έργο, το νόημα, η ουσία και όχι η εικόνα. Θέλω να βλέπω videos στο vimeo και να διαλύεται το κεφάλι μου από την έξαρση της δημιουργικότητας, αλλά δεν με νοιάζει πως είναι η φάτσα αυτουνού που το έφτιαξε. Δεν με νοιάζει αν έχει 3 βυζιά ή το κάνει με το σκύλο του. Με γοητεύει το αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι ένα κομμάτι του ego του, βρήκε πάτημα και εκφράστηκε. Γι’ αυτό το λόγο δεν συμπαθώ το facebook. Θέλω το δικό μου internet να είναι αποκομμένο από τις προκαταλήψεις των ματιών μου περί εξωτερικής εμφάνισης, και ο καθόρισμος της γνώμης μου να πηγάζει μόνο από το έργο που θα αποφασίσει ο άλλος να μου αφήσει.

Το internet είναι το σπίτι του ξεχωριστού εαυτού μου.

Θυμάμαι ένα άρθρο που διάβαζα για το Second Life. Άνθρωποι με αναπηρίες, άνθρωποι κοινωνικώς περιθωριοποιημένοι,έβρισκαν σ’ αυτό το παιχνίδι τη ζωή που δεν κατάφεραν να έχουν έξω. Μπορούσαν να χορεύουν και να παίζουν beach volley. Pathetic θα πουν κάποιοι τολμηροί. Πως με αυτόν τον τρόπο δεν κοιτούν να δεχτούν τον εαυτό τους και να ενταχθούν στην κοινωνία, αλλά μένουν κολλημένοι σε αυτό που δεν έχουν, ούτε θα αποκτήσουν. Μένουν στάσιμοι και προβληματικοί. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι λίγο πολύ όλοι έτσι λειτουργούμε μέσα σε αυτήν τη χαοτική τηλεφωνική παρτούζα. Ανεβάζουμε μόνο φωτογραφίες που φαινόμαστε όμορφοι, χρησιμοποιούμε ψευδώνυμα που θα θέλαμε να μας είχαν βαφτίσει με αυτά, γράφουμε κείμενα για να δείχνουμε ψαγμένοι.
Ζούμε όλοι το λαμπερό μας Second Life.

Επιστρέφω σε αυτό που έλεγα πριν. Το μέγεθος ενός κειμένου που είναι επιτρεπτό για τον μέσο αναγνώστη, συνεχώς πέφτει. Έχουμε περάσει στην εποχή του microblogging. Πολλές πολλές πληροφορίες, λίγο βάθος, αδυναμία αφομοίωσης. Είναι σαν τα cd και τα dvd που δίνουν οι εφημερίδες με το κιλό. Πόσα να αγαπήσεις μέσα σε μία εβδομάδα ως το επόμενο; Είναι σαν τα πειρατικά mp3 που κυκλοφορούν διαδικτυακά με τη σέσουλα. Παλαιότερα περίμενες και 1 ώρα να κατέβει ένα τραγούδι. Την εκτιμούσες αυτή την αναμονή, και για την υπόλοιπη ώρα (μέχρι να κατέβει το επόμενο) το άκουγες στο repeat. Ύστερα τα μάζευες όλα μαζί και έφτιαχνες ένα φάκελο με το όνομα του δίσκου. (Και επειδή τα κατέβαζες συνήθως από διαφορετικούς χρήστες άλλαζε το bitrate από κομμάτι σε κομμάτι, θυμάσαι;).

Ακόμα πιο παλιά, υπήρχαν κάτι μαγαζιά που λεγόντουσαν δισκάδικα ή και δισκοπωλεία. Πήγαινες εκεί, χάζευες για ώρες εξώφυλλα, έπιανες κουβέντα με τον μακρυμάλλη μπυροκοίλη παλιοροκά στο ταμείο, ή το ψιλομέταλο παιδί που τακτοποιούσε τα ράφια, και μετά αφού αποφάσιζες, έδινες ΛΕΦΤΑ. Χρήματα, σαν αυτά που κυκλοφορούν ακόμα και τώρα. Πώς να μην το νιώσεις μετά το δισκάκι, όταν έδινες 5 και 6 χιλιάρικα για ένα πλαστικό; Ό,τι μαλακία κι αν σου έβγαινε, έπρεπε να βγάλει τα λεφτά του και γι’ αυτό το άκουγες. Μπορεί αυτή η μέθοδος να οδηγούσε σε έναν εσωτερικό μουσικό ψυχαναγκασμό βέβαια.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις ταινίες. Δύσκολα φεύγεις από την αίθουσα, ενώ το κατεβασμένο ripάκι το πετάς εύκολα στον κάδο αν δεν δείξει σεξ ή αίματα στο πρώτο 20λεπτο. Και στα βιβλία το ίδιο. Αν σ’ το δώσει μια εφημερίδα, σε εξευτελιστική εκτύπωση πάντα.

Είναι καλύτερα τώρα πάντως. Δεν το συζητώ. Γιατί και ο φτωχός και ο πλούσιος έχουν την ίδια πρόσβαση στην πληροφορία και στην τέχνη. Και το θετικό είναι ότι ο φτωχός έχει περισσότερες πιθανότητες να επηρεαστεί ευεργετικά απ’ ό,τι ο πλούσιος. Γιατί ο φτωχός έχει μάθει να εκτιμάει περισσότερο αυτή την πρόσβαση. Το θέμα είναι βέβαια ποιος τελικα θα παράξει έργο. Παίζουν διάφοροι παράγοντες ρόλο επί τούτου. Κατά τη γνώμη μου σημαντικότατο ρόλο παίζει το μέγεθος του EQ σου.
Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι αυτή που μετράει πρώτη στην τέχνη. Δεν είναι τόσο σημαντικό να είσαι το μεγαλύτερο τσακάλι στα pc και στα κουμπιά, να έχεις άπειρη αναλογική μνήμη που να χωράει όλους τους ακαδημα?κούς κανόνες και τα ονόματα από τα καλώδια και τους αντάπτορες. Μπορείς τα σύννεφα να τα δεις σαν σφουγγάρια που ίπτανται; Ή σαν το εβαπορέ γάλα όταν διαλύεται μέσα στο νερό; Μπορείς τα κάγκελα του μπαλκονιού μου να τα δεις σαν αυτά μιας φυλακής; Αυτό μου φτάνει.
Ένας που ρουφάει τις καθημερινές εικόνες και χωρίς δισταγμό τις μετουσιώνει σε ιδέες δημιουργίας, θα κάνει παπάδες αν του δώσεις μία κάμερα. Έστω και μέσα σε κινητό.
Ψάξε για το Disposable Film Festival και θα με νιώσεις.

Μετράει πολύ ο χαρακτήρας του ατόμου. Μετράει πολύ και το οικονομικό σύστημα. Έχω γνωρίσει αμέτρητα άτομα των οποίων το μυαλό καλπάζει με αλλοτινούς ρυθμούς. Άτομα τα οποία είναι να απορείς τι κάνουν ακόμα μαζί σου, στην πόλη σου και σ’ αυτό που ζουν σπίτι. Όταν τους ρωτάω γιατί δεν βουτάνε τη γλώσσα τους πρώτα στο μυαλό τους και μετά στο μελάνι, μου απαντάνε χίλια δυο μίζερα. Φταίει ο χαρακτήρας, φταίει η αντίληψη, φταίνε τα βιώματα, φταίει και η γενετική προδιάθεση. Όλα όσα μπορούν να σε ωθήσουν προς τον καλλιτεχνικό οργασμό, τα ίδια μπορούν να σε στειρώσουν.

Οι πιο πολλοί βαριούνται. Τι σημαίνει βαριέμαι; Σημαίνει ότι δεν έχω πίστη σε κάποιον στόχο. Σημαίνει πως δεν έχω κίνητρο. Σημαίνει δεν μπορώ να ονειρευτώ το απώτερο, αλλά κυρίως δεν έχω εμένα ικανό να γίνω μέρος του απώτερου σκοπού. Ο οκνηρία είναι η πιο συχνή αιτία πνευματικού θανάτου.

Είναι και η κοινωνία μας τέτοια. Τόσο η παγκόσμια όσο και η ντόπια. Από την στιγμή που κάθε μορφής τέχνη εμφιαλώνεται σε κουτάκια και πουλιέται σε καλλιτεχνικά supermarkets, πώς περιμένεις μία αληθινή καλλιτεχνική ψυχή να εγκλωβίσει το πνεύμα της και να συμβαδίσει με τις επιταγές των μανατζερέων βλάχων. Το πιο πιθανό είναι να κλειστεί στον εαυτό του και όλα τα θαυμάσια έργα του να προβάλλονται στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι του. Όσο κοιμάται.

Η απώτατος σκοπός της τέχνης είναι η αποσύνδεση του ανθρώπου από κάθε τι επίγειο και κτητικό. Είναι αδύνατον να επιδιώκεις κάτι τέτοιο όταν είσαι αλυσοδεμένος με συμβόλαια, με ένα κοινό που απαιτεί, τώρα πια, από ‘σένα, και με ημερομηνίες dead lines.
Αν η καλλιτεχνική βιομηχανία λειτουργούσε αλλιώς, ο πολιτισμός μας θα ήταν αλλιώς, οι άνθρωποι θα ήμασταν αλλιώς.

Θυμάμαι είχα ακούσει το εξής: Ο καπιταλισμός μετατρέπει σε μόδα ό,τι τον τρομάζει. Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι το hiphop. Ξεκινώντας ως κοινωνική αντίδραση, μέσω μιας υποτυπώδους μουσικής φόρμας, στα τέλη του ’70 στη Νέα Υόρκη, έφτασε να παίζει μαζί με τη Βανδή σε μπουζουκλερί και να τραυματίζεται από ρίψεις γαρυφάλλων. Έφτασε να συνδέεται με παντελόνια φαρδιά μάρκας, αντριλίκι απάλευτο, αστείο marketing και γελοίο lifestyle.

Σαν να το βλέπω αυτό το μεγάλο γυάλινο οβάλ γραφείο περιτριγυρισμένο από διαφημιστές, σχεδιαστές, μαρκετίστες και λοιπές λούγκρες πάνω από ντοσιέ με αχρείαστη χαρτούρα, για να φουσκώνουν τα ντοσιέ. Ο προτζέκτορας συνδεδεμένος με vhs player να παίζει παλιά clips από Grandmaster Flash, Public Enemy, T La Rock, Run DMC και οι κουστουμάτοι από κάτω να σημειώνουν ιδέες. Ένας fashion designer σχεδιάζει αμέσως ένα παντελόνι με φαρδιά γραμμή, από πάνω ριχτή λευκή μπλούζα 6 νούμερα μεγαλύτερη από το XXL και ένα χρυσαφικό που γράφει κάτι πολύ κακό όπως ganster ή niggah ή empire. “Πιστεύω τα συνδυάζει όλα”, αρχίζει να λέει καθώς έχει σηκωθεί και τον παρακολουθεί ο senior manager. “Το παντελόνι και η μπλούζα λειτουργούν ως ταυτότητα της hiphop κουλτούρας, η οποία συνειρμικά αναγνωρίζεται από τον καταναλωτή. Σε συνδυασμό με κάποιο χρυσαφικό στο λαιμό, το πάμε ένα βήμα παραπέρα και τονίζουμε το γεγονός ότι ο προσανατολισμός έχει αλλάξει, και αυτή η κουλτούρα επικεντρώνεται σε νέες κατακτήσεις: σε πλούτο και υλισμό. Ό,τι δηλαδή και ο κάθε οργισμένος 15χρονος που είναι το αρχικό όριο του target group μας. Πιστεύω αν περάσουμε αυτή τη νοοτροπία, της καταπιεσμένης γενιάς που αναζητά άνεση και άνευ όρων ευημερία, τότε θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι υπάρχουσες αντιδραστικές ρίζες του hiphop μας βοηθούν να χτίσουμε κάτι πολύ δυνατό”.
Ο senior manager σηκώνεται και χειροκροτά, ενώ όλοι οι υπόλοιποι πιάνουν τα στιλό, τα οποία και παίρνουν φωτιά.

Είναι πολύ εύκολο να πατήσεις πάνω σε θεωρίες και να τις χρησιμοποιήσεις για δικούς σου, ξένους, σκοπούς. Το hiphop ως μία αμιγώς επαναστατική κουλτούρα, αντιδρούσε στην καταπίεση των μαύρων από τους λευκούς, στην ασφυκτική γκετοποίησή τους στα βρώμικα προάστια των Ηνωμένων Πολιτειών, στην ξενοφοβία, στην διαφθορά της αστυνομίας και των δικαστικών οργάνων, στο ρατσισμό, στην ελλειπή κατοχύρωση πολιτικών δικαιωμάτων και στην κάθε είδους δουλοπρέπεια από τους αυτόχθονες.
Πάνω σε μία στρωμένη τέτοια φόρμουλα, μπορεί να βρει αρκετό πρόσφορο έδαφος κάθε τσουτσέκι της καπιταλιστικής κιμαδομηχανής και να μεγαλουργήσει. Και έτσι όλα τα προηγούμενα σοβαρά πολιτικά ζητήματα μπορούν αντικατασταθούν από τα προβλήματα που έχει ένας 15 χρονος σπυριάρης που δεν του κάθεται η γκόμενα, ή τα χρήματα που δεν έχει για να πάρει σπίτι στα ΒΠ, και είναι μαγκιά να μην έχεις λεφτά, αλλά τουλάχιστον να είσαι άντρακλας ξέρω γω γιατί μπαίνεις στα κλαμπ χωρίς να πληρώσεις το αντίτιμο και τέτοια.
Ο καπιταλισμός έκανε το θαύμα του πάλι, και η κουλτούρα η οποία άλλοτε χαρακτηριζόταν από μία υψηλή επικινδυνότητα για τις αρχές και το κράτος, τώρα φορολογείται, κοστολογείται ακριβά και χαίρει της απαξίωσης κάθε νοήμονος ανθρώπου.

Ο ρόλος του mc, του master of ceremony, από ακτιβιστικός που θεωρείτο, έχει περάσει πλέον σε αυτόν του entertainer.

Και για να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω, αυτό που σου έλεγα για το παντελόνι. Το φαρδύ παντελόνι έχει ταυτιστεί με το hiphop για 2 ιστορικώς καταγεγραμμένους λόγους. Όπως γράφει και ο Chuck D στο βιβλίο του “Fight The Power”, όταν οι μαύροι μπαίναν φυλακή, οι λευκοί υπεύθυνοι τους δίναν στολές σε πολύ μεγαλύτερα νούμερα για να μην μπορούν να τρέχουν, κι έτσι να αποσοβήσουν τον πιθανό κίνδυνο δραπετεύσεων μεν, αλλά και για να τους χλευάζουν και να νιώθουν μειονεκτικά σε σχέση με τους λευκούς συγκρατούμενούς τους δε.
Ο άλλος λόγος ήταν τα πολλά, υπεράνω νόμων, στοιχεία που κυκλοφορούσαν με σπρέι ή μαρκαδόρους και ζωγράφιζαν ή έγραφαν στους τοίχους. Στις συνεχείς περιπολίες της αστυνομίας, έπρεπε να περνούν όσο γίνεται απαρατήρητοι για να ξεφύγουν κάποιο πιθανό σωματικό έλεγχο. Τα στενά ρούχα όμως διεγράφαν το σπρέυ ή το χοντρό μαρκαδόρο που κουβαλούσαν στις τσέπες τους και γινόντουσαν άμεσα στόχοι. Γι’ αυτό το λόγο υιοθετήθηκε η φαρδιά γραμμή.
Κυκλοφορούν και άλλες θεωρίες, από τις οποίες όμως απουσιάζει η ιστορική τεκμηρίωση. Η πρώτη υποστηρίζει ότι φοριόταν το φαρδύ παντελόνι από αυτούς που ήθελαν να δείξουν ότι έχουν κάνει φυλακή και άρα κατείχαν μια πιο περίοπτη θέση στον κύκλο τους. Ενώ η δεύτερη αναφέρει ότι τα μικρότερα αδέρφια συνήθιζαν να φοράνε τα ρούχα των μεγαλύτερων αδερφιών τους και λόγω της φτώχιας, αλλά και γιατί ήθελαν να δείξουν στις αντίπαλες ομάδες ότι έχουν μεγαλύτερους αδερφούς και θα χρησιμοποιούσαν τις πλάτες τους.

Και τώρα ένα σύντομο πέρασμα από το ειδικό στο γενικό. Τόσοι και τόσοι αγώνες ή επαναστάσεις έχουν καπελωθεί και χρησιμοποιηθεί αναλόγων συμφερόντων. Από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τη 17Ν ή τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Ο καθένας βρίσκει τι θέλει να πράξει σύμφωνα με τα δικά του ταξικά συμφέροντα και προσπαθεί να πατήσει πάνω σε κάτι κοινωνικώς αποδεκτό. Μπας και ξεπλυθούν οι ενδόμυχες ενοχές του. Μπας και γίνει αρεστός και λυθούν τα κόμπλεξ του. Πόσοι και πόσοι λειτουργούν με άκρατο εγωισμό υπό την δήθεν σκέπη της αναρχίας. Ο καθένας όπως θέλει μεταφράζει νοήματα, Μπακούνιν και φιλοσοφίες και χέστηκε κι όλας. Βρίσκει και άλλους 2-3 ομοίους του και πάνε. Και αυτό είναι τόσο εκνευριστικό για τον πραγματικό αγώνα.

Επιστροφή στο ειδικό. Βγαίνει ένα δημιούργημα το οποίο αγκαλιάζεται από άτομα με υψηλό δείκτη καλλιτεχνικής κριτικής. Και στα άτομα που έχουν συνηθίσει σε πιο εύπεπτες τροφές, περνάει απαρατήρητο. Αν όμως αυτό το καταραμένο μίξερ εικόνων (βλ. τηλεόραση) το προβάλλει και το ξαναπροβάλλει σε μεσημεριανή ζώνη, και κάποιος ανθρωπόμορφος πανελίστας αρθρώσει άποψη πάνω του, τότε το δημιούργημα ψόφησε. Θα μου πεις ότι είναι πολύ άδικο αυτό για τον καλλιτέχνη και το ορίτζιναλ κοινό. Συμφωνώ. Αλλά συμβαίνει. Γιατί η πρώτη κοινωνική ομάδα θέλει να διαφέρει από τη δεύτερη, από το συρφετό. Στην ουσία αυτό που βαθύτερα θαυμάζει δεν είναι μία πιο διακεκριμένη τέχνη, αλλά ο εαυτός της. Η αίσθηση της ανωτερότητας σε σχέση με τους άλλους.

Στην πραγματικότητα όλοι θέλουν να διαφέρουν και το καταφέρνουν στο βαθμό που η αυτοπεποίθησή τους το επιτρέπει. Οι περισσότερες κοπέλες θέλουν να αγοράζουν ρούχα μοναδικά, που θα τις προσδόσουν μία αίσθηση μοναδικότητας σε σχέση με τις υπόλοιπες που κυκλοφορούν. Λίγες όμως θα είναι αυτές που θα τολμήσουν να πάνε ένα βήμα παραπέρα και να σχεδιάσουν-κόψουν-ράψουν-βάψουν-ταιριάξουν τα ρούχα τους με τέτοιο τρόπο που θα τους εξασφαλίσει την απόλυτη μοναδικότητα. Και αυτό γιατί ελάχιστες διαθέτουν αυτή την πίστη στον εαυτό τους ότι είναι ικανές να δημιουργήσουν κάτι που θα αρέσει στους υπόλοιπους. Και αν όχι, ότι θα αντέξουν και θα αντιμετωπίσουν το τίμημα.

Αν νιώθεις όμορφος, είσαι όμορφος.

Υπάρχουν 2 μεγάλες κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που κοιτάζουν κατευθείαν τον εαυτό τους και αυτοί που κοιτάζουν τον εαυτό τους μέσα από τον κόσμο. Έστω ότι υπήρχε ένα μεσαίο χρηματικό ποσό στη μέση. Ένα άτομο από την πρώτη κατηγορία, θα επέλεγε να το ξοδέψει σε αυτοτελείς σκοπούς όπως σε αγορά ένος αυτοκινήτου ή ρούχων. Ένα άτομο από τη δεύτερη κατηγορία θα αγόραζε μία κιθάρα ή μία κάμερα. Αν το ποσό αυξανόταν κατά πολύ, τότε το δείγμα από την πρώτη κατηγορία θα αγόραζε μία βίλα, ενώ το δεύτερο άτομο θα έχτιζε ένα ίδρυμα και θα του έδινε το όνομά του.
Και οι δύο αυτές ομάδες κοιτάζουν την εξίψωση της δικής τους υπόστασης. Ελάχιστότατοι είναι αυτοί που θα πράξουν εντελώς ανιδιοτελώς. Και αυτό γιατί δεν θα το μάθεις ποτέ. Οι πραγματικοί ανιδιοτελείς άνθρωποι δεν γίνεται να φανερωθούν.

Το θέμα είναι ότι η δεύτερη κατηγορία βοηθάει την ανθρωπότητα να πάει μπροστά. Όταν ένα έργο σου γίνει διαθέσιμο στον κόσμο, αυτομάτως τροφοδοτείς την κοινωνία με μία άποψη, με μία πρόταση. Άλλο καπέλο αν είναι αξιόλογη ή όχι. Ό,τι και να κάνεις, θα παρέχει μέσα του ένα μήνυμα, το οποίο διαπερνάει ανθρώπινα μυαλά και υποσυνείδητα ή μη, διαμορφώνει αντιλήψεις.
Για παράδειγμα, αν δεις μία σούπερ γαμάτη ταινία η οποία συγκλονίσει τον κόσμο σου, τότε συνειδητά γνωρίζεις ότι επηρεάστηκες, άνοιξε το μυαλό σου, σε έκανε να σκεφτείς νέα πράγματα. Αν όμως δεις μία ταινία η οποία δεν σου είπε κάτι καινούργιο και δεν σε άγγιξε, τότε υποσυνείδητα ο εγκέφαλός σου δημιουργεί την άποψη ότι οι άνθρωποι έχουν ξεμείνει από ιδέες, ότι το πρωτοποριακό και το ευφάνταστο έχουν εκλείψει, και συν τοις άλλοις εκτιμάς ακόμα περισσότερο όλα αυτά που έχεις αγαπήσει.

Το θέμα είναι να παράγεις έργο. Δεν έχει τόση σημασία αν θα έχει κάτι φοβερά καινούριο να πει. Έτσι κι αλλιώς πουθενά δεν υπάρχει παρθενογένεση. Γράψε κάτι κι ας φαίνεται παιδικό και σε πολλούς σαχλό. Αν αυτό όμως συγκινήσει κάποιον, τότε αποτελεί άρτια καλλιτεχνική δημιουργία. Γιατί αν συγκινηθεί κάποιος, τότε μαλακώνει η καρδιά του, εισέρχεται σε κατάσταση αγαλλίασης και μπορεί να συγχωρέσει πιο εύκολα, να πάρει πρωτοβουλίες για να κάνει πράγματα, να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, να πάρει αποφάσεις, να θυμηθεί, να ενεργοποιηθεί.

Το ίδιο και για το αστείο. Η κωμωδία πέρα από το πιο δύσκολο είδος ταινίας, αποτελεί πολλές φορές μήλο της έριδος για το κατά πόσο αποτελεί καλλιτεχνία. Πολλοί τη βλέπουν σαν ένα είδος ψυχικού ξεμουδιάσματος.
Θυμάμαι όταν είχα πάει να δω μια κωμωδία στο σινεμά και επειδή γινόταν κακός χαμός, κάτσαμε σε διάσπαρτες θέσεις ο καθένας μόνος του. Δεξιά κι αριστερά μου άγνωστοι άνθρωποι. Σφιγμένοι και αμίλητοι. Στα μισά της ταινίας όμως, όταν πια είχαμε κάνει κοιλιακούς από τα γέλια όμοιους με αυτών των ξανθομπούμπουρων στα telemarketing, ο καθένας έσπρωχνε τον διπλανό του και γυρνούσε να τον ρωτήσει “μαλάκα φοβερό;”. Εγώ με τον δικό μου έκανα και γκιβ-μι-φάιβ.
Δεν ξέρω πως το εξηγούν άλλοι, αλλά εκείνο το βράδυ ξέρω ότι ξεπεράσαμε τις συνηθισμένες σχέσεις αμηχανίας μεταξύ αγνώστων και γίναμε όλοι μια παρέα για 2 ώρες. Χρειάζεται τέχνη για να πετύχεις κάτι τέτοιο.

Επίσης κάθε τέχνη είναι ταυτόχρονα και πολιτική. Δεδομένου ότι την πολιτική την καθορίζει το πλήθος και το πληθος μπορεί να το διαμορφώνει η τέχνη.
Βασικά κάθε μας πράξη αποτελεί και πολιτική ενέργεια. Από το πως συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας και πόσο μας συμπαθούν, (άρα και τι βαθμό επιβολής έχουμε στην κοινωνία) μέχρι στο τι και πόσο αγοράζουμε. Και εννοείται πως η ουσιαστικότερη μας ψήφος είναι το πορτοφόλι μας.

Βέβαια η τέχνη από μόνη της δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Πρέπει να υπάρχει ένα γόνιμο υπόβαθρο στο χαρακτήρα του ληφθέντος ώστε να μπορέσει να ευδοκιμήσει. Χοντρά κοφτά, αν κάποιος είναι ούγκαμπούγκας, μην του δώσεις τροφή για σκέψη, θα σ’ τη φτύσει στα μούτρα. Αν είναι χοντρόπετσος, δεν θα συγκινηθεί. Έτσι κι αλλιώς η καρδιά είναι ένας μυς. Σαν να λέμε “κάθε φορά που σε βλέπω χτυπάει πιο γρήγορα το συκώτι μου”.
Κάθε καλλιτεχνικό μήνυμα, μέχρι να πιάσει τόπο, περνάει πρώτα μέσα από τα βιώματά μας, από την αντίληψή μας για τον κόσμο, μέσα από τις φοβίες και τις πεποιθήσεις μας.
Το κάθε μικρό μηνυμα.

Όμως υπάρχουν και ανεξήγητα φαινόμενα που αποτελούν αστάθμητοι παράγοντες της άνωθεν θεωρίας.
Έχουν γίνει εργαστηριακα πειράματα πάνω σε ίδια φυτά, που υπό τις ίδιες φυσικές συνθήκες, παρατηρήθηκαν διαφοροποιήσεις στην εξέλιξή τους ανάλογα με τη μουσική που ακουγόταν δίπλα τους.
Επίσης πανεπιστημιακή μελέτη έδειξε ότι οι αγελάδες που άκουγαν χαλαρωτική μουσική και συγκεκριμένα Μπετόβεν, παρήγαγαν περισσότερο γάλα. Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μουσική χαλαρώνει τα ζώα, όπως και τους ανθρώπους, και μειώνει την πίεση.

Από αυτό τι μπορούμε να συμπεράνουμε; Ότι η φύση έχει προεπιλέξει τι ήχοι θα μας αρέσουν; Άρα είμαστε έρμαια της κατασκευής μας; Και για αυτούς που δεν τους αρέσει η κλασική μουσική, τι συμπεράσματα βγαίνουν; Ή αυτοί που ακούν μέταλ; Ή ακόμα χειρότερα, τι γίνεται με τους σκυλάδες;
Η μουσική καθορίζει τη διάθεσή μας ή εμείς την μουσική ανάλογα με τη διάθεση;
Αν οι πιο ήρεμοι άνθρωποι επιλέγουν πιο ήπια μουσική, ενώ οι νευρικοί πιο ντάπα ντούπα, πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η κριτική μας αντίληψη, εν τέλει;

Πολλές φορές νιώθω ότι η μουσική που ακούω είναι βλακώδης, αλλά μου αρέσει, τι να κάνω; Συνέχεια νιώθω έρμαιο του νευρικού μου συστήματος . Όπως όταν περπατάω στο δρόμο, που δυσκολεύομαι να περπατήσω αργά. Ή να κάνω απλές κινήσεις χωρίς ζημιά.
Έι, έχεις νιώσει ποτέ εγκλωβισμένος στο ίδιο σου το σώμα; Αν όχι, σταμάτα να με κρίνεις και βούλωνε.

Α και δεν είναι αστείο.

Βέβαια οι μουσικές μας προτιμήσεις δημιουργούνται και από άλλες αιτίες. Πολλές φορές καταλήγεις σε είδη τα οποία ακουεί η παρέα ή το σπίτι στο οποίο μεγάλωσες. Ή ένα παιδί που μένει σε χωριό, πώς περιμένεις να έχει ολοκληρωμένη άποψη για το τι του αρέσει; Γι’ αυτό και θεωρώ ότι με κάθε γέννηση παιδιού, πρέπει όλες οι κυβερνήσεις να δίνουν στους γονείς έναν υπολογιστή με ίντερνετ.

Τι είναι τέχνη; Κανείς δεν πρόκειται να σου απαντήσει με σιγουριά και να σε πείσει. Μπορεί να ακούσεις πολύ ωραίες απόψεις, αλλά δεν υπάρχει θεμελιώδης ορισμός που να καλύπτει όλα τα μήκη και τα πλάτη της έννοιας . Όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας. Πόσο μάλλον την έννοια καλλιτεχνία. Τι είναι καλό και τι κακό;
Αυτό που δεν μπορώ βέβαια είναι ο όρος “έντεχνο”. Τι πάει να πει έντεχνο; Δηλαδή τα υπόλοιπα είναι άτεχνα; Ώπα ρε ελληναρά μουσικάντη. Να ξεκινήσω κι εγώ ένα νέο μουσικό ρεύμα και να το ονομάσω “γαμάτο”. Και να ρωτάνε τι ακούς; Και να απαντάνε “ακούω όσους παίζουν γαμάτα”.
Δεν ξέρω πως θα το πεις. Πες το φολκ, πες το ελαφρύ ροκ, πες το ethnic, πες το μπαλάντες, πες το “κιθαράκια”, αλλά μην τα ισοπεδώνεις όλα.

Τι είμαστε; Χημικές ενώσεις και κύτταρα που γεννιούνται και ψοφάνε συνεχώς. Αν ακούς δηλαδή μουσική συγκεκριμένων συχνότητων, όπως αυτές της κλασικής, τότε το τυμπανό σου πάλλεται με τέτοιο τρόπο που στέλνει μήνυμα στον εγκέφαλο, ο οποίος το αποκωδικοποιεί και ρίχνει την πίεση του αίματος. Έτσι εσύ χαλαρώνεις και νιώθεις ευφορία. Δεν υπάρχουν συναίσθηματα όπως νομίζουμε. Όλα είναι χημεία, φυσική και μαθηματικά. Ισοπεδωτική προσέγγιση, ξέρω.

Το πιο θλιβερό χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η νόσος Αλτσχάιμερ. Όλες οι αναμνήσεις, τα αισθήματα, οι αποθηκευμένες στιγμές, πάνε περίπατο όταν κάποια κυτταράκια αποφασίσουν να λειτουργήσουν αλλιώτικα. Δεν υπάρχει καμία μυστική μαγεία γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη και τις σχέσεις μας. Ό,τι περάσαμε και ό,τι νιώσαμε, είναι γραμμένο μόνο στον εγκέφαλό μας. Αν πάθει κάτι, τέλος όλα.

Μία φοβερή θεωρία είναι η εξής. Διαλέγουμε τον ερωτικό μας σύντρόφο σύμφωνα με την εξωτερική εικόνα του, την οποία θέλουμε να έχουν και τα παιδιά που θα κάνουμε μαζί του. Το συμπέρασμα αυτό βγήκε μετά από πειράματα που διεξήχθησαν σε κάποια πτηνά. Σε κάποια αρσενικά, πρόσθεσαν λίγο φουντωτό χρωματισμένο φτέρωμα. Οι μελέτες δείξαν ότι αυτά τα προτίμησαν περισσότερο τα θηλυκά πουλιά για να ζευγαρώσουν.
Τέτοιου είδους έρευνες δεν μπορούν να γίνουν πάνω στο ανθρώπινο είδος, καθώς εμείς διαθέτουμε νοημοσύνη και τα συμπεράσματα δεν μπορούν να είναι ασφαλή.
Σε κάποιο βαθμό όμως θα ισχύει. Κάπου θα υπάρχει ακόμα χαραγμένο στο γονιδίωμά μας.
Φαντάζεσαι; Μια γυναίκα που πηγαίνει γυμναστήριο, προσέχει τη διατροφή της, αγοράζει πολλά ρούχα, βάφεται, πηγαίνει κομμωτήριο, ντύνεται προσεκτικά, και όλα αυτά για να αρέσει σε έναν άντρα που θα την προτιμήσει επειδή θα ήθελε η κόρη που θα κάνουν μαζί, να της μοιάζει. Περίεργο ε; Σαν να μην σκεφτόμαστε ιδιοτελώς, για τον εαυτό μας, αλλά για τον απόγονό μας, για το καλό κάποιου άλλου. Περίεργο, αλλά γλυκό.

Απεχθάνομαι όσους λειτουργούν μεροληπτικά βάσει της εικόνας. Που αυτή, που η πλειοψηφία ονομάζει “όμορφη”, θα προχωρήσει πιο εύκολα στον κοινωνικό στίβο, από μία άλλη που η πλειοψηφία ονομάζει “άσχημη”. Να πάει να γαμηθεί. Και το χειρότερο είναι η εξουσία που νομίζει ότι έχει. Που σε κοιτάζει με ύφος χιλίων καρδιναλίων και περιμένει να της γίνεις σκλάβος. Κοπελιά, απλά έτυχε να γεννηθείς με χαρακτηριστικά που στη συγκεκριμένη εποχή, στη συγκεκριμένη κοινωνία, και προσωρινά, θεωρούνται καλαίσθητα. Έτυχε, οκ; Ξεκόλλα τώρα. Εσύ δεν έκανες τίποτα γι’ αυτό, οπότε μη μου τα σπας. Μην μου το παίζεις μπέμπα μπλανς. Δεν έχεις να μου πεις τίποτα χωρίς πρώτα να πάρω 4 πρόζακ, δεν έχω να συζητήσω τίποτα μαζί σου και αυτό που αρκεί για να μου είσαι αντιαισθητική. Στην πραγματικότητα θα χαίρομαι όσο μεγαλώνεις και ρυτιδιάζουν τα πάντα σου.
Εννοείται το ίδιο ισχύει και για πολλούς άντρες.

Απεναντίας, έχω σε τρομερή εκτίμηση όσοι είναι αυτό που αποκαλεί η πλειοψηφία “όμορφοι”, αλλά παράγουν και έργο. Τους εκτιμώ διπλά, γιατί ενώ θα μπορούσαν να εφησυχάσουν στην εύκολη λύση η οποία θα τους τα έδινε όλα στα πόδια τους, λόγω της εξωτερικής εμφάνισης, αντιθέτως κόπιασαν και διάλεξαν το δύσκολο δρόμο. Για παράδειγμα ο Τζωρτζ Κλούνει. Που θεωρείται τόσο γόης και τρελό σεξ σύμπολ. Πέρα από πολύ καλός ηθοποιός, είναι και σκηνοθεταράς. Δεν σου λέω ότι αν τον γνωρίσεις θα είναι ο κουλ τύπος που θα ανοίξει το σπίτι του να μπεις να κεράσει καμιά ρετσίνα. Μπα, λογικά θα είναι ψωνάρα του κερατά. Αλλά τουλάχιστον και αυτό που λέει η πλειοψηφία άσχημος, να ήταν, θα είχε κάτι να δώσει βάσει εσωτερικών χαρακτηριστικών. Βέβαια δεν θα είχε προχωρήσει τόσο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Πώς είναι να είσαι, αυτό που λέει η πλειοψηφία, “όμορφος”; Δεν αναρωτιέσαι συνεχώς αν αυτοί που είναι δίπλα σου, σε εκτιμούν για τις σκέψεις και τις ιδέες σου; Δεν σε νοιάζει αν ξέρεις ότι έρχεται κόσμος που θέλει μόνο το απ’ έξω σου; Να τ’ ακουμπήσει και αυτό είναι; Πώς μπορείς να ξέρεις αν κάτι που λες γίνεται αρεστό στους άλλους για αυτό που είναι, αντικειμενικά, και όχι επειδή είναι συνδεδεμένο με την εικόνα σου; Δεν σε τρομάζει το γεγονός ότι αποδεδειγμένα θα γεμίσεις κόμπλεξ όσο περνάει ο καιρός;

Δεν ξέρεις προς τα που να στραφείς. Η τηλεόραση και τα πρότυπά της. Είναι λογικό όταν έχουμε γαλουχηθεί με συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς, και τα δύο φύλα να λειτουργούν έτσι. Αυτό που δεν βλέπουν οι περισσότεροι όμως, είναι τι δυστυχία προκαλεί αυτό σ’ αυτούς που η πλειοψηφία ονομάζει “άσχημους”. Η τηλεόραση δεν θα δείξει ποτέ μία κοπέλα να απορρίπτει έναν άντρα ο οποίος είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Και αν το κάνει, θα το χρησιμοποιήσει είτε για να στρέψει την αποδοκιμασία του κοινού προς την κοπέλα, ή την συμπόνοια του προς τον ανάπηρο.
Δεν θα το περάσει ποτέ σαν κάτι φυσιολογικό, χωρίς να έχει σεναριακή βάση. Δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε, λόγου χάρη σε ένα blind date την όμορφη ξανθιά να περιμένει, να σκάσει ένας σε αναπηρικό καροτσάκι και αυτή να αρχίσει να τον ειρωνεύεται. Και αν το κάνει, θα είναι επειδή αργότερα θα μας δείξει την μεταστροφή της. Δεν πρόκειται να μας το περάσει σαν φυσιολογικό επακόλουθο. Θα χαρακτηριζόταν ρατσιστικό.
Αντιθέτως αν έσκαγε ένας κοντός, χοντρός με γυαλιά, κάθε ανάλγητη συμπεριφορά από μέρους της θα μπορούσε να παρουσιαστεί σαν κάτι φυσικό.
Πόσες φορές σκάνε κάτι κομπάρσοι που επειδή δεν έχουν πολλές ατάκες να πουν, βασίζεται ο ρόλος τους αποκλειστικά στην εικόνα τους;

Αυτά τα στερεότυπα που υποσυνείδητα μας περνούν, από την αρχή της ζωής μας, είναι ιδιαίτερα καρκινογόνα. Είναι τα βασικά αίτια για καταθλίψεις, ακραίες συμπεριφορές, άπειρο ψυχικό πόνο, κόμπλεξ, κωλοσυμπεριφορές και αυτοκτονίες.
Και είναι λογικό. Δεν μπορείς να παρουσιάζεις σαν παράσιτο της κοινωνίας κάποιον όμοιό μου. Αυτό με προσβάλλει.

Όπως είπα και πριν, δεν ξέρεις που να στραφείς. Γιατί από την άλλη, δεν μπορεί σε μια ταινία να δεις τον κοιλαρά καράφλα να ρίχνει δέκα δέκα τις γκόμενες και τον άλλον με το σιξ πακ του να την βροντάει μονάχος.
Γεννιέται το ερώτημα του στυλ, η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Η τηλεόραση έκανε έτσι την κοινωνία ή η κοινωνία την τηλεόραση; Και η τέχνη μιμείται τη ζωή, ή το ανάποδο κατ’ επέκτασιν;

Όπως και να ‘χει, έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει. Θέλεις γρήγορα να δεις το επίπεδο ενός λαού; Κάνε ένα ζάπινγκ στην τηλεόρασή του. Δες εκπομπές, δες σειρές, δες ειδήσεις, δες διαφημίσεις. Δεν θες κάτι άλλο.

Από την άλλη τίθεται και το θέμα της λογοκρισίας και του ΕΣΡ. Είμαι κατά της λογοκρισίας γενικά. Αλλά το θέμα είναι πολυδιάστατο. Από τη μία υπάρχει η δημοκρατία του τηλεκοντρόλ. Ωραία. Όμως αυτόν που κρατάει το τηλεκοντρόν τον έχεις δέσμιο ύστερα από τόσων χρόνων μηνύματα που του έχεις περάσει. Άρα μιλάμε για μία κατ’ επίφαση δικτατορία.
Θα σου πει ο άλλος, ότι οι γονείς πρέπει να ελέγχουν το τι βλέπουν τα παιδιά τους. Πρώτον, αυτό στις μέρες μας δεν είναι και τόσο εφικτό, επειδή αναγκάζεται ο κόσμος να δουλεύει πολλές ώρες. Δεύτερον, η γιαγιά-παππούς δεν είναι λύση καθώς το πιτσιρίκι είναι 10 φορές πιο σα?νι από αυτούς. Τρίτον, δεν είναι μόνο τα παιδιά. Δεν είναι μόνο οι κακές κουβέντες και οι πρόστυχες σκηνές. Τους μεγάλους ποιος θα τους προφυλάξει; Είμαστε σίγουροι ότι δεν χρειάζονται προστασία; Τέταρτον, οι γονείς, και αυτοί δεν υπήρξαν παιδιά; Αν δεν πήραν και αυτοί σωστές βάσεις από τους δικούς τους γονείς, πώς περιμένεις να παίξουν σωστά το ρόλο του γονέα; Και πιστεύω ακράδαντα ότι το να είσαι σωστός γονιός, πρέπει να είσαι άριστος παιδαγωγός, πράγμα που απαιτεί ταλέντο, που δυστυχώς η πλειοψηφία δεν διαθέτει.

Όσες συζητήσεις κι αν γίνουν, όσα κείμενα κι αν γράψω, πάντα στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξω για όποια ζητήματα και αν μιλάω. Χρειάζεται παιδεία. Τι σημαίνει όμως παιδεία;
Είναι από αυτές τις δύσκολες έννοιες σαν να λέμε αγάπη και έρωτας.
Για να ορίσεις την έννοια παιδεία, πρέπει να κοιτάξεις ποια είναι τα ιδανικά σου και πως πιστεύεις ότι θα τα αποκτήσεις. Έχεις ανθρωπιά; Φιλότιμο; Σε ακουμπάει το κοινό αίσθημα; Έχεις εμπιστοσύνη; Μπορείς να μοιράζεσαι;

Το καημένο το ΕΣΡ είναι μια κωμωδία. Γιατί για να συσταθεί συμβούλιο λογοκρισίας, πρέπει να κινείται σε μία σαφή πορεία. Πρέπει να έχει αποφασίσει και αυτό τι ιδανικά και τι αξίες υποστηρίζει. Κάπως αυθαίρετα λοιπόν, σύμφωνα με την μεσαία κριτική σκεψη του λαουτζίκου, αποφασίζει να μοιράζει πρόστιμα σε όσους προσβάλλουν τη δημόσια αιδώ.
Κοίτα να δεις τι συμβαίνει τώρα. Ρίχνει πρόστιμο 100.000 ευρώ στον Παπακαλιάτη επειδή έδειξε ένα φιλί μεταξύ δύο αντρών. Το θεωρεί κάτι κακό. Ανωμαλία και έτσι. Καθόλου ρατσιστικό ρε. Καθόλου σκοταδιστικές απόψεις. Χωρίς να σκεφτεί ότι το 10% του πληθυσμού ένιωσε έναν ελεεινό ρατσισμό. Λες και τι θα γίνει αν το δει ένα παιδάκι; Θα πάει να φιλήσει το συμμαθητή του; Με την ίδια λογική θα σκότωνε. Και μ’ αυτή τη λογική, ποιο είναι χειρότερο; Να δει έναν πυροβολισμό ή ένα gay φιλί;
Ίσα ίσα που τέτοιες μέθοδοι γιγαντώνουν το κοινωνικό περιθωριο στο οποίο βρίσκονται οι gay. Πώς μετά ένα παιδί που νιώθει ομοφυλοφιλικές τάσεις θα ανοιχτεί να μιλήσει σε κάποιον, όταν βλέπει ότι αποτελεί αξιόποινη πράξη; Βέβαια δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα. Πρόσεξε. Κοστίζει κάποια πολλά χρήματα απλώς. Με λίγα λόγια, δεν είναι παράνομο να είσαι gay, απλά να μην σε βλέπουμε εμείς οι υπόλοιποι. Κάνε ό,τι κάνεις, αλλά στα κρυφά. Πάντα στα κρυφά.

Δεν είμαι ομοφυλόφιλος. Αλλά αν ήμουν; Αν ήμουν. Αυτό το ερώτημα οφείλουμε να κάνουμε κάθε φορά στον εαυτό μας όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία κατηγορία ανθρώπων στην οποία δεν ανήκουμε. Είτε έχουμε να κάνουμε με τους gay, με τους μετανάστες, με τους ηλικιωμένους, με τους μαθητές, με τα παιδιά μας, με τους πολύτεκνους, με τους πολιτικούς και πάει κλαίγοντας. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να μπούμε στη θέση κάποιου, αλλά τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Και δεν είναι το θέμα να φανταστείς πως θα συμπεριφερόσουν εσύ στη θέση κάποιου, αλλά πρέπει να ψυχολογήσεις τον εκάστοτε και να προσπαθήσεις να φανταστείς πως θα αντιδρούσες βάσει της δικής του αντίληψης και λογικής. Όχι βάσει της δικής σου. Δεν μπορείς να πεις ότι αν είχες γεννηθεί στην Παλαιστίνη, δεν θα γινόσουν καμικάζι.

Δεν με ξενερώνει τίποτα περισσότερο από την δυστυχία που υποφέρουν κάποιοι για κάτι που δεν ευθύνονται. Ξενερώνω όταν κάποιος χάσει το σπίτι του επειδή έπεσε βόμβα πάνω του και τώρα θα αναγκαστεί να ζήσει στο δρόμο. Ξενερώνω όταν κάποιος χάσει τη δουλειά του, όχι επειδή δεν την έκανε καλά, απλά επειδή το αφεντικό έχει άλλα σχέδια στο μυαλό του. Ξενερώνω όταν κάποιος που αναγκάζεται να γίνει μετανάστης επειδή θέλει να ζήσει αξιοπρεπώς, θα ζει μια ζωή κυνηγημένος και φοβισμένος. Γιατί; Επειδή έτυχε να γεννηθεί σε μία χώρα που κάποιοι άλλοι την κάνανε σαν τα μούτρα τους.

Κάπως έτσι νιώθουν αρκετοί ομοφιλόφιλοι. Επειδή έτυχε να γεννηθούν με αυτές τις προτιμήσεις, χωρίς να τους δοθεί ποτέ η δυνατότητα να επιλέξουν, τώρα είναι αναγκασμένοι να ζήσουν πιο κρυφά από εμένα.

Αρκετοί, είπα. Όχι όλοι, αλλά αρκετοί. Πάμε πάλι. Αρκετοί. Όχι όλοι, αλλά αρκετοί.

Λένε πολλοί ότι “ντάξει, προβλήματα δεν έχω μαζί τους αλλά ό,τι κάνουν να το κάνουν όταν είναι μόνοι τους. Μην τους βλέπω να φιλιούνται κι όλας”. Δηλαδή να κάνει αυτός σκόντο στη ζωή του, επειδή εσύ νομίζεις οτι σου ανήκει το πάρκο ή η παραλία και δεν γουστάρεις το θέαμα. Τι λε ρε. Εσένα μπορεί να μην σου αρέσει να βλέπεις και χοντρές, να τις απαγορεύσουμε και αυτές;

Επίσης βλέπεις τρομερά πράγματα. Βλέπεις το ΚΚΕ που διέγραψε το Νίκο Χατζητρύφωνα, γραμματέα στην Κομματική Οργάνωση Βάσης Ξάνθης, επειδή είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος ακτιβιστής. Δεν θέλω να είμαι συκοφάντης και γι’ αυτό ρώτησα μία φίλη μου που είναι στη ΚΝΕ, “πώς είναι δυνατόν να γίνεται αυτό; Με ποια διαολεμένη λογική;” Μου απάντησε πως το “τρίτο φύλο” εμποδίζει την σχέση του κόμματος με τις μάζες και γι αυτό θα πρέπει να απομακρύνεται από τις τάξεις του. Η απόφαση αυτή στηρίζεται στην αρχαία κομματική γραμμή της Μόσχας και του Στάλιν το 1933, κατά την οποία η ομοφυλοφιλία είναι “αστική ασθένεια στην οποία καταλήγουν συνήθως οι γόνοι των πλουσίων που από βαρεμάρα στρέφονται στη σεξουαλική διαστροφή”.

Ασθένεια δηλαδή. Πολλοί το θεωρούν ασθένεια. Αλλά ακόμα και έτσι να ήταν ρε παιδί μου. Αν γεννηθεί ένα παιδί με κάποια αναπηρία, θα του απαγορεύσει κανείς να συμμετάσχει στα κοινά; Να εκφράσει τις πολιτικές του σκέψεις; Θα το δακτυλοδείξουμε επικριτικά αν το δούμε να φιλιέται με μία κοπέλα κάτω από το ηλιοβασίλεμα; Θα απαγορεύσουμε το γάμο του με μία κοπέλα ΑμεΑ;

Βέβαια είναι και η Εκκλησία. Και φυσικά παίζει φοβερο ρόλο σε όλο αυτό το παιχνίδι. Και αυτή το θεωρεί επισήμως ανωμαλία, αμαρτία. Εδώ να δεις αντιφάσεις. Η εκκλησία της αγάπης και της ισότητας. Δεν θα πέσω στην παγίδα να αναφερθώ συγκεκριμένως στους αναρίθμητους ομοφυλόφιλους ιερωμένους, καθ’ ότι δεν με ενδιαφέρουν οι εκπρόσωποί της, αλλά η πάγια θέση της.

Βρήκα απομαγνητοφωνημένο ένα ραδιοφωνικό απόσπασμα του κ. Ευστάθιου Κολλά, του τότε(;) συνδικαλιστή προέδρου του ΙΣΚΕ (Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος).  Έλεγε λοιπόν αυτός ο κύριος μεταξύ άλλων: “Η ομοφυλοφιλία είναι το πιο θεομίσητο αμάρτημα. Το όνυδος της ανθρωπότητας. Ο Θεός έστειλε έναν άγγελο και θανάτωσε όλους τους ομοφυλόφιλους. Είναι σκληρό αμάρτημα. Μεγάλο αμάρτημα. Προσβάλλει το Δημιουργό.”

Με λίγα λόγια, αυτός ο εκπρόσωπος της εκκλησίας της αγάπης, μας λέει ότι όποιος είναι gay πρέπει να πεθάνει. Να θυμήσω ότι στη wikipedia γράφει καθαρά: “Περίπου 97% των Ελλήνων πολιτών αυτοπροσδιορίζονται ως Ελληνορθόδοξοι”. Επίσης να πω ότι σχεδόν όλοι με το που γεννηθήκαμε, βαφτιστήκαμε χριστιανοί χωρίς να μας ρωτήσουν.

Και λέω εγώ τώρα. Υπάρχει ένα παιδί που για πολλά χρόνια προσευχόταν στο Θεό. Πίστευε ότι τον άκουγε, τον βοηθούσε και απ’ αυτόν αντλούσε μία δύναμη. Είχε μάθει να ζεί μαζί του. Μια μέρα συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος είναι ομοφυλόφιλος. Και μετά ακούει αυτό το απόσπασμα. Και νιώθει ότι προσβάλλει το δημιουργό του. Άρα ο Θεός του, τον εγκαταλείπει. Τόσο απλά. Γιατί μπορεί να είναι μεγάλος και να συγχωρεί ο Κύριος, αλλά αυτός πως να μετανοήσει; Γίνεται να αλλάξει προτιμήσεις; Άρα ή δεν θα έχει Θεο, ή θα παλεύει να κρυφτεί απ’ το εσωτερικό σου θέλω για μια ζωή, ζώντας δυστυχισμένος. Τέλος. Άσπρο ή μαύρο.

Γνωρίζουμε πόσο μεγάλη ανάγκη είναι για κάποιους ανθρώπους η πίστη. Άλλη κουβέντα αν συμφωνούμε ή όχι. Του καθενός δικαίωμα είναι, από τη στιγμή μάλιστα που τους περισσότερους από μωρά, έτσι μας μάθανε. Να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μέσα στα όρια του περιβολιού ενός Θεού. Δεν αλλάζουν εύκολα αυτά. Και επειδή η εκκλησία παίζει σημαντικότατο ρόλο στην κοινωνία, ένας ομοφυλόφιλος έχει έναν ακόμα λόγο να κρύβεται.

Ξενερώνω με τους φίλους μου που λένε “δεν έχω πρόβλημα μαζί τους, αλλά σ’ την πέφτουν άγρια“. Και το λένε αυτοί που μπορεί να γίνουν πιο γλοιώδεις και από νερουλή μύξα, όταν την πέφτουν σε μία κοπέλα, και να καρακαταγουστάρουν όταν τους την πέσει μία κοπέλα με αυτό τον τρόπο. Ρατσισμός.
Επίσης λένε: “δεν έχω πρόβλημα αλλά δεν μπορώ να κάτσω να ακούσω και τα προσωπικά τους”.
Μπορώ να καταλάβω μια φυσική αποστροφή προς αυτό, αλλά και τη μητέρα σου όταν αύριο-μεθαύριο χρειαστεί να την πηγαίνεις στην τουαλέτα, τι θα κάνεις; Δεν θα είσαι εκεί, εφ’ όσον την αγαπάς;
Και τέλος λένε, “ρε συ, δεν φταίω εγώ, είναι θέμα αισθητικής”.
Αλλά εγώ νομίζω ότι όσοι έχουν “αισθητική”, δεν έχουν πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους.

Θυμήθηκα τον μαθηματικό μας στο γυμνάσιο. Ένας απόμακρος κύριος και πολύ αυστηρός. Νομίζεις θα σου πω ότι ήταν gay; Όχι, έχω αλλάξει θέμα. Αυτός που λες, δεν άφηνε να χαθεί ούτε ένα λεπτό διδασκαλίας και πάντα στο μάθημά του επικρατούσε νεκρική σιγή από κάτω.
Μια μέρα και ενώ είχε ήδη καλοκαιριάσει, κάθεται στην έδρα, αφήνει να περάσει ένα λεπτό βουβαμάρας και λέει: “Οι κυβερνήσεις μας θέλουν χαζούς. Αγράμματους και αστοιχείωτους. Κανέναν δεν συμφέρει να είσαι μορφωμένος. Γι’ αυτό θα σας παρακαλούσα να ψάχνεστε συνεχώς”. Ύστερα σηκώθηκε και ξεκίνησε να ζωγραφίζει τρίγωνα σκαληνά.
Θυμάμαι ακόμα το κοκομπλόκο που είχα υποστεί. Πρώτον, γιατί δεν περίμενα από τον συγκεκριμένο άνθρωπο μία τέτοια δήλωση. Δεύτερον, γιατί όσο τα έλεγε αυτά, κρατούσε το βιβλίο μας, το οποίο ήταν εκτυπωμένο από δημόσιο οργανισμό. Ένιωθα την υποκρισία στο πετσί μου.
Μετά πήγα στη μαμά μου και της το είπα, και με περιέργεια περίμενα τι θα μου απαντήσει. Και με τεράστια φυσικότητα μου λέει: “Ε ναι, δεν το ‘ξερες;”.
Εκεί ήρθε το δεύτερο σοκ. Όχι δεν το ήξερα. Ήμουν τόσο ρομαντικός που νόμιζα ότι το καλό κράτος μας αγαπάει και μας θέλει έξυπνους. Πού να ήξερα; Από τότε το μυαλό μου ξεκίνησε να λειτουργεί διαφορετικά. Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι όλοι οι μεγάλοι γνώριζαν αυτή την αλήθεια αλλά στέλναν τα παιδιά τους, και οι ίδιοι οι καθηγητές κάναν τη δουλειά τους, και  το παιχνίδι συνεχιζόταν κανονικά.
Κάθε μέρα με ξυπνούσαν για να πάω σχολείο.

Παλιά όποιος είχε πάει σχολείο ήταν μορφωμένος και είχε ένα κάποιο κύρος η γνώμη του. Αυτή η εποχή έχει περάσει προ πολλού. Όχι γιατί τώρα πια όλοι πάνε σχολείο και όλοι τελειώνουν μία σχολή, αλλά γιατί ακόμα και ένα βαρύ πτυχίο να έχεις, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Γνωρίζω αναρίθμητες περιπτώσεις ατόμων που μάζεψαν ό,τι πτυχιό και μεταπτυχιακό υπήρχε στη πιάτσα, και παρ’ όλα αυτά το να τον πιάσεις κορόιδο είναι πιο εύκολο από το να κλέψεις το γλυφιτζούρι από ένα παιδάκι.

Αυτό συμβαίνει επειδή τα βιβλία και τα σχολεία αδυνατούν να ακολουθήσουν την τεχνολογική πρόοδο. Οι ακαδημα?κές γνώσεις όλο και ακυρώνονται από τη στιγμή που η παγκοσμιοποίηση σε όλους τους τομείς είναι μια πραγματικότητα. Για την ακρίβεια, όλα τα μαθητικά βιβλία και τα φοιτητικά συγγράματα θα έπρεπε να ανανεώνονται κάθε χρόνο.

Οι εποχές αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Παλαιότερα, αν δεν σε έδειχνε η τηλεόραση δεν ήσουν τίποτα. Τώρα είσαι ένα τίποτα αν δεν σε ξέρει το Google.

Νιώθω αποστροφή για τον κάθε τεχνοφοβικό. Για αυτόν που θεωρεί ότι το να κάθεσαι μέσα, πίσω από μια οθόνη είναι ασθένεια. Ο ίδιος τύπος βέβαια δεν έχει την ίδια άποψη για την τηλεόραση. Α ναι, η τηλεόραση είναι άλλο πράγμα. Κάθεσαι πιο μακριά και δεν χαλάει τα μάτια. Φυσικά το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι σε θέση να γνωρίζει έννοιες όπως ανάλυση, λόγος αντίθεσης, χρόνος απόκρισης, ρυθμός ανανέωσης, φαινόμενο ghosting, κτλ. Απλά το δαιμονοποιεί και ασπάζεται απόψεις όπως ότι το να βγαίνεις έξω είναι υγιεινό, είναι φυσικό, είναι καλό.

Ειλικρινά λυπάμαι τόσο πολύ όταν βλέπω άτομα νεαρής ηλικίας να έχουν απόψεις συνταξιούχων. Αυτοί οι τύποι έχουν αυτές τις απόψεις επειδή οι ίδιοι δεν έχουν καμία σχέση με τους υπολογιστές. Και επίσης είναι οι ίδιοι που μόλις τους δείξεις 2 πράγματα και τους φτιάξεις facebook, θα ξεχάσουν να περπατάνε.

Με την ανάπτυξη του internet, όλα τα πεδία αλλάζουν και εκσυγχρονίζονται. Καποια λιγότερο, άλλα περισσότερο. Ντάξει στα μαθηματικά δεν θα αλλάξει και η προπαίδεια. Ο κινηματογράφος, η φωτογραφία, η μουσική, όμως υπέστησαν τρομακτικές αλλαγές. Ούτε προς το καλύτερο, ούτε προς το χειρότερο. Απλά μπήκαν νέοι κανόνες. Και τα όποια καλλιτεχνικά ρεύματα που δημιουργούνται, έχουν πιο σύντομες ημερομηνίες λήξης.

Ο άσχετος με το internet, του οποίου η σχέση με το αντικείμενο ξεκινάει από το facebook και καταλήγει στο msn, θεωρεί το διαδίκτυο μέρος ψυχαγωγίας και εν μέρει ενημέρωσης. Δεν μπορεί να φανταστεί ότι κάποιος μπορεί να εργαστεί πάνω σε αυτό.
Το να λες “καμμένο” κάποιον του οποίου η εργασία βασίζεται στο διαδίκτυο, επειδη κάθεται με τις ώρες μπροστά στην οθόνη, είναι σαν να αποκαλείς έναν ταξιτζή κάγκουρα ή ότι την έχει δει πιλότος.

Κάθε πράγμα έχει τη σωστή και τη λανθασμένη χρήση του. Κάθε πράγμα. Από το μαχαίρι μέχρι τα πυρηνικά.

Για τους περισσότερους κοινούς ανθρώπους, οι οποίοι διαθέτουν μια μέση αντίληψη, θεωρούν δουλειά ό,τι πληρώνεται ικανοποιητικά και έχει μια εξασφάλιση για το μέλλον. Δεν παίζουν άλλοι παράγοντες ρόλο. Δεν έχει και τόση σημασία αν σου αρέσει το αντικείμενο της δουλειάς, αν σε πρίζουν οι προισταμένοι, αν τα χρήματα δεν είναι και τόσο καλά, αλλά απλά ικανοποιητικά. Και αυτό γιατί μας έχει περαστεί η άποψη, ότι η δουλειά είναι κάτι που δεν σου αρέσει απλά πρέπει να το υπομείνεις. Έτσι είναι οι κανόνες της ζωής.
Λάθος. Αυτή την άποψη έχουν δεχτεί όσοι δεν πίστεψαν ποτέ στον εαυτό τους ότι μπορούν να συνδυάσουν την αγάπη και το ταλέντο που έχουν σε κάτι, και ταυτόχρονα από αυτό να κερδίζουν χρήματα. Τους έχει εντυπωθεί ότι κάθε τι που αγαπούν να κάνουν, να περιορίζεται στον ελεύθερο τους χρόνο, με την έννοια του χόμπι.

Οι πραγματικά επιτυχημένοι άνθρωποι λένε: “Θα πλήρωνα για να κάνω τη δουλειά που κάνω”. Αυτό είναι το μυστικό. Μόνο έτσι μπορείς να γίνεις ένας καλός και σωστός, αφοσιωμένος επαγγελματίας. Και ευτυχισμένος άνθρωπος. Αλλιώς πάντα θα γκρινιάζεις, πάντα θα έχεις νεύρα και θα είσαι μια μετριότητα.

Το κακό ξεκινάει από το σχολείο. Από εκεί που κάποιος για να μπει στη σχολή κινηματογράφου, πρέπει να γράψει καλά στις εξετάσεις των αρχαίων ελληνικών και των μαθηματικών. Ναι, ωραίες και άγιες οι σφαιρικές γνώσεις. Αλλά πιστέψέ με, δεν έχουν την παραμικρή σχέση τα ολοκληρώματα με τη διεύθυνση φωτογραφίας. Ούτε μία. Ούτε κατά διάνοια.

Το κακό συνεχίζεται, με το γεγονός ότι αφού βγάλεις ό,τι βαθμό βγάλεις στις εξετάσεις, μετά επιλέγεις σχολή, βάσει τους βαθμού σου. Η κοινωνία θα σε θεωρεί χαζό αν βγάλεις 19 και κάνεις αίτηση για μια σχολή του 14. Ασχέτως του αντικειμένου της κάθε σχολής. Ασχέτως με το τι σου αρέσει.

Είναι αδιανόητο να επιλέγεις με το τι θα ασχοληθείς τα υπόλοιπα 40-50 χρόνια της ζωής σου, βάσει του τι έγραψες στην έκθεση και στη γεωμετρία όταν ήσουν 17.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν σε ρωτήσουν “Με τι ασχολείσαι; Δουλεύεις;” περιμένουν να ακούσουν μία απάντηση την οποία μπορούν να κατανοήσουν και έχουν ξανακούσει. Αν τους πεις: “είμαι σε μια εταιρεία υπάλληλος”, θα ακουστεί οκ. Αν τους πεις ότι είσαι στη φάση που χτίζεις Portfolio, είσαι loser.
Για τον περισσότερο κόσμο, το νόημα επικεντρώνεται μόνο στο αν το παρόν έχει χρήματα. Λίγοι είναι αυτοί που επενδύουν στο μέλλον. Οι περισσότεροι θέλουν να πιαστούν τώρα από κάτι, να βγάλουν τα πρώτα τους χρήματα τώρα, να νιώσουν μία ψευδαίσθηση ανεξαρτητοποίησης τώρα και δεν κοιτούν την μελλοντική εξέλιξη. Οι συντριπτική πλειοψηφία αυτών, θα παραμείνουν υπάλληλοι για μια ζωή. Δεν είναι κακό αν οι ίδιοι είναι ok με αυτό. Απλά οι περισσότεροι δεν είναι. Οραματίζονται να ήταν ανεξάρτητοι επαγγελματίες, αφεντικά του εαυτού τους, αλλα η πραγματικότητα είναι ότι ποτέ δεν πίστεψαν σε αυτό, ούτε έκαναν τίποτα για να το πραγματοποιήσουν.

Έχω παρατηρήσει ότι ακούγεται πολύ πιο cool αν πεις ότι δουλεύεις στο Γερμανό σαν πωλητής, παρά “χτίζω Portfolio”. Αν δουλεύεις σε μαγαζί με ρούχα, ακόμα καλύτερα. Ρίχνεις και γκόμενα. Ο μέσος άνθρωπος δεν σκέφτεται ότι στα 22 σου, το να εργάζεσαι πάνω από 8 ώρες κάθε μέρα κάνοντας μια δουλειά χωρίς προοπτικές, είναι ανησυχητικό. Στην πραγματικότητα τέτοιες δουλειές πάντα θα υπάρχουν από ‘δω ή από ‘κει. Και αν όλα πάνε καλά, θα τις κάνεις μέχρι τα 65 σου. Γιατί λοιπόν να μπεις σε αυτή τη διαδικασία μόλις τελειώσεις τη σχολή, και να μην προσπαθήσεις για κάτι καλύτερο αυτά τα τόσο παραγωγικά χρόνια;
Σίγουρα πολλοί αποτελούν οικονομικό βάρος στους γονείς τους, που δεν μπορούν να τους χρηματοδοτούν για πάντα. Όμως δεν είναι λύση το να ζεις σαν 50ρης από τα 20 σου. Δεν έχεις οικογένεια, δεν έχεις σκυλιά-γατιά, τρομερές υποχρεώσεις. Προσπάθησε να αλλάξεις το ριζικό σου. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες να μην τα καταφέρεις, αλλά για όνομα, προσπάθησέ το.

Επίσης κανένας ποτέ και πουθενα στην παγκόσμια και αιώνια ιστορία δεν έγινε επιτυχημένος χωρίς να προσπαθήσει να κάνει κάτι για αυτό. Πολλοί επιτυχημένοι έκαναν στα νιάτα τους άσχετες, κουραστικές και χειρωνακτικές δουλειές, αλλά παράλληλα είχαν ένα όραμα και το κυνηγούσαν μόλις σχολούσαν. Δεν ξεκουράζονταν, δεν πήγαιναν για καφέ, δεν κοιμόντουσαν. Γι’ αυτό η ανταμοιβή ήρθε.

Μια άλλη παρατήρηση που έχω κάνει, είναι όταν λες σε κάποιον ότι ασχολείσαι με τον χώρο των art and media, αυτός περιμένει να ακούσει ότι ή είσαι ο διευθυντής του Mega ή ο παραγωγός του Avatar. Δεν θα συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο.
Αν του πεις ότι δουλεύεις σε τοπικό κανάλι, θα σε περιφρονήσει. Αυτό συμβαίνει γιατί ο κοινός άνθρωπος έχει συνδέσει αυτό το χώρο με την έννοια της γκλαμουριάς και της δημοσιότητας. Έχει μάθει να αναγνωρίζει μόνο τους πρώτους. Σπάνια θα πατήσει στο τηλεκοντρόλ κάποιο κανάλι μετά το 9.

Επίσης όταν λες σε κάποιον ότι εργάζεσαι αμισθί επειδή επενδύεις στο μέλλον σου, θα σε κοιτάξει με λύπηση. Δηλαδή εσύ γιατί σπουδάζεις; Σε πληρώνουν στη σχολή;
Μάλιστα δεν πληρώνεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τις σπουδές σου; Γιατί το κάνεις; Μήπως γιατί κάνεις κι εσύ αυτό που λέω, “επένδυση”;

Μια πιο εξειδικευμένη παρατήρηση, είναι ότι όσο το επάγγελμα σου συνδέεται με πρακτικά αντικείμενα, τόσο πιο υποβαθμισμένο θεωρείται. Με λίγα λόγια, ο καμεραμάν, ο μοντέρ, ο φωτογράφος, θεωρούνται β’ κλάσης σε σχέση με τον σκηνοθέτη, τον διευθυντή φωτογραφίας, τον καλλιτεχνικό διευθυντή ή τον παραγωγό. Αυτή η άποψη δεν επικρατεί μόνο στην Ελλάδα βέβαια, αλλά και σε άλλες τριτοκοσμικές χώρες. Να είμαι δίκαιος.

Θυμάμαι μου ‘χε πει ένας -αυτοαποκαλούμενος- σκηνοθέτης: “ε ντάξει, το μοντάζ είναι εύκολη δουλειά”. Μόλις πήγα σπίτι, έψαξα δουλειές του, τις οποίες τις είχε μοντάρει ο ίδιος, επειδή σνόμπαρε να προσλάβει κάποιον ειδικό. Περιττό να πω ότι για τις 2 επόμενες βδομάδες αναγκαζόμουν να βάζω κολλύριο και στα 2 μάτια μου, και ο γιατρός είπε ότι από κωλοφαρδία δεν αποκολλήθηκε ο δεξιός αμφιβληστροειδής μου.

Η άλλη άποψη που έχει δημιουργηθεί, είναι ότι ο μοντέρ είναι και ηλεκτρολόγος, ηλεκτρονικός, μηχανικός υπολογιστών και γενικός επιδιορθωτής κάθε ηλεκτρικής συσκευής. Η κοινή λογική του χωριού προστάζει πως αφού ξέρεις από γκουμπιούτερς και καλώντια, θα μπορείς να φτιάξεις και την καφετιέρα που κάτι έχει πάθει και κάνει γκρντκ μμπκκ βββ.

Για αυτή την εντύπωση ευθύνεται και η ΕΡΤ και κατ’ επέκταση το καλός κράτος του πολιτισμού και του πνεύματος. Στον αγαπημένο αυτό κρατικό οργανισμό, προσλαμβάνονται ως μοντέρ, απόφοιτοι του τμήματος ΤΕΙ ηλεκτρονικής. Βέβαια. Αν ξέρεις να φτιάχνεις τις μπρίζες μου, εξυπακούεται ότι θα μπορείς να δώσεις ρυθμό και ροή σε μία ταινία. Εννοείται αυτό.

Το να σκέφτεσαι πολύ διαφορετικά από ότι ο στενός οικογενειακός και φιλικός κύκλος σου, κοστίζει. Πρώτον γιατί δεν μπορούν να σε κατανοήσουν άρα και να σε βοηθήσουν. Δεύτερον, γι’ αυτό το λόγο, από ένα σημείο και μετά θα σε πηγαίνουν πίσω, λέγοντάς σου να τα παρατήσεις και να τους ακούσεις. Να μπεις στο δρόμο τους.
Τρίτον, θα σε παρεξηγούν και θα θεωρείσαι ο παλαβός της παρέας. Και δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Τέταρτον, δεν μπορούν να συμμεριστούν τη χαρά σου όταν κάτι καλό συμβαίνει στον τομέα σου. Και είναι σπαστικό πολύ.

Όσο κι αν σ’ αγαπούν και τους αγαπάς και θέλουν να σε δουν επιτυχημένο, όπως αυτοί το θεωρούν το “επιτυχημένος”, πρέπει να τους πας κόντρα. Όσο πιστεύεις στον εαυτό σου, στο σχέδιό σου, και ακούς το ένστικτό σου. Μπορεί να τους αγαπάς πολύ, αλλά πρέπει να αγαπάς και τον εαυτό σου πολύ. Αν τελικά “σπάσεις” και κάνεις το θέλημά τους, δεν πρόκειται να γίνεις διαφορετικός από αυτούς.
Και το παρόν τους αποτελεί το μέλλον σου. Η απόφαση είναι δική σου.

Αυτοί που ξεχώρισαν στον τομέα τους, το έκαναν επειδή σκεφτόντουσαν διαφορετικά από του υπόλοιπους. Αυτό το διαφορετικό ήταν η επιτυχία τους. Αν σκεφτόντουσαν με τον ίδιο κοινό τρόπο, τότε δεν θα ξεχώριζαν. Απλό.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στη ζωή τους ένιωσαν πολλές φορές να μην τους καταλαβαίνει κανείς, δέχτηκαν αρκετές φορές το χλευασμό και την υποτίμηση των υπολοίπων, και χρειάστηκε να βρουν διπλή δύναμη ώστε μέσα σ’αυτό το σύννεφο σκόνης, να πιστέψουν στις ιδέες τους και στο τέλος να τις κάνουν να κυριαρχήσουν.

Δεν πετυχαίνουν όλοι. Αν πιστεύεις ότι θα γίνεις επιτυχημένος επειδή θα είσαι ο πρώτος άνθρωπος που θα πετάξει, δεν σημαίνει ότι θα γίνει κι όλας. Δεν υπάρχουν κανόνες σε αυτά. Δεν μπορεί κανείς να σου υποδείξει τι να κάνεις και να σου εγγυηθεί ότι είναι το σωστό. Όπως επίσης μπορεί αν είχες ακούσει κάποιον άλλον, να τα είχες καταφέρει. Ποτέ δεν θα ξέρεις. Το ζήτημα είναι να βρίσκεσαι διαρκώς σε μία κατάσταση αναζήτησης του στόχου.Και αν χαθείς, να επιμείνεις. Και να έχεις πίστη. Έτσι γεννιούνται και συντηρούνται οι θρησκείες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Αυθυποβολής.

Βλάκας δεν είναι αυτός που κάνει λάθη. Αλλά αυτός που δεν μαθαίνει από τα λάθη του.

Ένας φίλος μου έλεγε, σε μία κοπέλα, ότι δουλεύει, όταν βγάζει φωτογραφίες ή video, όταν τα επεξεργάζεται και τα ντύνει μουσικά, όταν ψάχνει νέες ιδέες στο internet. Αυτή του είπε ότι δεν θεωρείται δουλειά αυτό. Το να κάθεσαι στη δερμάτινη καρεκλίτσα σου, με τον ακριβό υπολογιστή σου και να ακους την αγαπημένη μουσική σου. Δουλειά θεωρείται αυτό που έκανε αυτή, που για 8 ώρες ήταν στην ορθοστασία και στο πηγαινέλα για να σερβίρει και να μαζεύει καφέδες. Το ίδιο θα σου πει και ένας οικοδόμος, το ίδιο και ένας ιατρικός επισκέπτης. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι πιο αξιοσέβαστη η δουλειά που απαιτεί σωματική κούραση. Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ της σωματικής και της πνευματικής εργασίας. Χρειάζονται και τα δύο σε μία κοινωνία, γιατί πολύ απλά ο άνθρωπος είναι ενεργός ψυχή και σώματι.

Επίσης αυτό που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι για όλες τις δουλειές. Όχι ο κάθε άνθρωπος να κάνει όλες τις δουλειές. Ο κάθε άνθρωπος ανήκει σε μία κατηγορία δουλειάς. Κάποιοι είναι καλύτεροι στο να κάθονται στον καναπέ τους να σκέφτονται σενάρια, κάποιοι στο να σκάβουν ορυχεία. Αν ανταλλάξεις τις θέσεις τους, θα αποτύχουν και οι 2. Το πόσο θα αμοίβεται ο καθένας είναι μια άλλη υπόθεση. Όπως και το πόσες ώρες. Αλλά, θεωρητικά μιλώντας, άλλοι άνθρωποι εργάζονται καλύτερα πνευματικά και αλλοι σωματικά. Άλλοι είναι πιο ήρεμοι, άλλοι θέλουν περισσότερη εκτόνωση. Άλλοι σκέφτονται και οραματίζονται τον κόσμο όλο, άλλοι είναι πιο τσακάλια στα μικροπράγματα. Σε άλλους αρέσει να σκέφτονται, σε άλλους όχι. Και τα δύο είναι το ίδιο χρήσιμα. Το καλύτερο θα ήταν να αμοίβονται όλοι το ίδιο, κι έτσι να αποφάσιζε ο καθένας το επάγγελμά του, μόνο σύμφωνα με το χαρακτήρα του και τα ταλέντα του. Βέβαια αυτό ούτε σαν παραμυθάκι δεν μπορεί να λεχθεί στις μέρες μας.

Αξία ανεκτιμήτη. Να πλαισιώνεσαι από άτομα που λατρεύεις και σε λατρεύουν. Που μεταδίδουν τον έρωτα μέσω καταπληκτικής επικοινωνίας καλύτερη από φίλου. Που οι φίλοι σου θα παραβλέψουν δεσμούς αίματος, και θα σε κάνουν αδερφό τους. Που τα αδέρφια σου, θα σε εκτιμούν και θα σε σέβονται όπως σέβονται και τους γονείς τους. Που οι γονείς σου θα σε έχουν θησαυρό.

Άτομα που νιώθεις κάθε στιγμή ότι χωρίς δεύτερη σκέψη θα πέθαινες για αυτούς, αλλά και θα σκότωνες για αυτούς.

Η ώρα έχει πάει 4:17. Σε λίγο τελειώνω. Ούτε που θυμάμαι τι έχω γράψει. Θα τα περάσω μια ανάγνωση για τις μικροδιορθώσεις, από σεβασμό προς τους επίδοξους αναγνώστες.
Συζητούσα χτες με ένα φίλο μου για αυτό που πρόκειται να κάνω. Στην αρχή μου είπε ότι είναι ηλίθια ιδέα καθώς κανείς, πέρα από τους δικούς μου, δεν θα κάτσει να το διαβάσει. Και έτσι σπαταλώ ιδέες που θα διαβαζόντουσαν σε μικρότερες αναρτήσεις. Και έχει δίκιο. Όμως του είπα, και συμφώνησε μετά, ότι σ’ αυτό εδώ το μέρος θέλω να βάζω πράγματα που με εκφράζουν εμένα, χωρίς να δίνω δεκάρα για το αν θα αρέσει ή όχι. Δεν ψάχνω πελατειακές σχέσεις, δεν θα βγάλω χρήματα. Θέλω να είναι σαν το δωματιό μου. Διακοσμημένο όπως θέλω, και ακατάστατο όπως θέλω. Αν θέλεις έλα.

Επίσης ποτέ δεν φοβάμαι ότι θα ξεμείνω κάποτε από ιδέες. Πάντα κάτι θα μου έρχεται. Μόνο φοβάμαι όταν δεν τις πραγματοποιώ.

Και στην τελική αυτό το blog είναι για αυτούς που τους αρέσει να έρχονται και να το διαβάζουν. Και αν σου αρέσει, παρ’ το σε μεγαλύτερη ποσότητα για περισσότερη απόλαυση. Δεν είναι μάθημα,  δεν θα σε εξετάσω.

Ένας φιλόσοφος (ή κάτι τέτοιο) είχε πει ότι μυστικό της ευζωίας είναι να μην σε νοιάζει η γνώμη του άλλου. Έχει ένα point . Θα το αλλάξω λίγο: “Να σε νοιάζει μόνο η γνώμη ατόμων που εκτιμάς”.
Σε μία πρόσφατη κουβέντα που είχα με ένα φίλο μου, μου είπε δύο σημαντικά πράγματα. Όχι πως δεν τα ήξερα, αλλά είναι αλλιώς αν τα ακούς σαν προσωπικές συμβουλές από άτομα που ενδιαφέρονται για σένα.
Πρώτα μου είπε: “Να είσαι πάντα με ανθρώπους που έχεις κάτι να πάρεις από αυτούς. Αν δεν κερδίζεις κάτι από αυτούς, σε κρατάνε πίσω”. True.
Και ύστερα, όταν του είπα ότι μπορεί να κάνω παρέα με κάποιους φίλους μου από τους οποίους δεν παίρνω σχεδόν τίποτα πια, αλλά λόγω παρελθόντος, μου είπε: “Οι φίλοι είναι συνταξιδιώτες σου στα τρένα που παίρνεις. Θα κατέβεις κάποια στιγμή και θα πάρεις άλλο. Ή θες να είσαι πάντα στο ίδιο τρένο;”.

Και τότε έκανα ένα mini flashback και υπολόγισα με πόσα πολλά άτομα έχω γίνει για λίγο καιρό φίλος, και τώρα πια ούτε υπάρχουν στη μνήμη μου. Με πόσους διαφορετικούς ανθρώπους ταξίδεψα για λίγο ή πολύ. Αλλά πήραμε άλλα τρένα στο τέλος.
Μπορεί κάθε φορά να νομίζουμε ότι με τα άτομα που συναναστρεφόμαστε σήμερα, θα είμαστε μια ζωή μαζί, γιατί τρέφουμε μια σιγουριά ότι όντως αξίζουν, ότι όντως τώρα έχουμε εμπειρία και ξέρουμε να διαλέγουμε καλύτερα. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν αλλάζουμε μόνο εμείς, δεν αλλάζουν μόνο αυτοί, αλλά αλλάζουν και οι καταστάσεις. Διαφορετικές ζωές στο σχολείο, διαφορετικά στα 20 και αλλιώς στα 30. Και ούτε μπορούμε να φανταστούμε.

Δεν λέω να μην δινόμαστε, να μην είμαστε οι καλύτεροι φίλοι και να μην επιδιώκουμε τις πιο ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις. Λέω να εκτιμούμε τι έχουμε τώρα. Και να γνωρίζουμε, ότι πολύ πιθανώς, δεν θα το έχουμε αύριο. Να είμαστε προετοιμασμένοι, και έτοιμοι για την αλλαγή, όποτε χρειαστεί. Γιατί αν κάτι μένει από τις φιλίες και τις σχέσεις, δεν είναι οι αναμνήσεις. Ειναι η εμπειρία μας που μεγαλώνει στο βάθος. Και γινόμαστε εμείς καλύτεροι.

Πρέπει να μην φοβόμαστε να αλλάζουμε παρέες. Και να μην χαριζόμαστε σε αυτές. Να γνωρίζουμε όσους πιο πολλούς μπορούμε και να σμίγουμε μαζί τους. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να ξεδιαλέξουμε τους μοναδικούς.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανησυχητικό από κάποιον που δεν έχει φίλους. Με γεμίζει υποψίες και τις περισσότερες φορές μου τις επιβεβαιώνει.
Επίσης στραβοκοιτάζω αυτόν που έχει λίγους φίλους για πολλά χρόνια. Δύο τινά μπορεί να σημαίνει. Ή έχει μείνει με το παρελθοντικό του μυαλό, ή η φιλία αυτή μπάζει και θα λήξει από στιγμή σε στιγμή επεισοδιακά. Λαμπρές εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά μην κοροιδευόμαστε.

Επίσης θεωρώ ότι όλες οι ανθρώπινες σχέσεις κατά βάση δεν διαφέρουν. Δεν είναι κάποια ουσιαστικότερη της άλλης. Απλά η κάθε μία εκπληρώνει μια διαφορετική ανάγκη μας. Είτε αυτη είναι φιλική, είτε ερωτική. Και τις χρειάζομαστε και τις 2.
Δεν συμφωνώ όσους στις ερωτικές τους σχέσεις συμπεριφέρονται διαφορετικά απ’ ότι στις φιλικές. Πολύ συνηθισμένο παράδειγμα είναι κάποια άτομα που δείχνουν μεγαλύτερη ανοχή σε μία γκόμενα/γκόμενο από ότι σε ένα φίλο τους. Ή σέβονται περισσότερο το φίλο τους και συμπεριφέρονται με θράσος στη σχέση τους. Πίστεύω ότι η έννοια της σχέσης είναι ίδια. Το ίδιο θα πρέπει να αντιδράσω αν με ενοχλήσει κάτι στη γκόμενά μου και το ίδιο στον κολλητό μου. Αλλιώς υποτιμώ έναν από τους 2 σε ανθρώπινο level.

Επίσης στις οικογενειακές σχέσεις. Δεν συμφωνώ ότι επειδή έτυχε και γεννηθήκαμε μέσα σε μία οικογένεια, πρέπει ντε και καλά να τα πηγαίνουμε καλά με γονείς, αδέρφια αλλά και με ένα ολόκληρο σόι. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι κληρονομικές. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να μου αρέσει κι η παρέα σου επειδή μεγάλωσα στους ίδιους 4 τοίχος με εσένα. Και είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι δεν γίνεται να συμπαθείς όλους τους θείους και τα ξαδέρφια.
Ακόμα και οι γονείς. Οι σωστοί γονείς κερδίζουν το σεβασμό των παιδιών τους. Και αν το κάνουν, αυτά θα ήθελαν να είναι μαζί τους, ακόμα και να δεν ήταν γονείς τους.

Επίσης δεν συμφωνώ με την άποψη ότι “Είναι γονείς μου, τους χρωστάω”. Είναι υποχρέωση του γονιού να κάνει τα πάντα για το παιδί του από τη στιγμή που αποφασίζει και το φέρνει στον κόσμο. Το παιδί δεν το ρώτησε κανείς αν ήθελε να έρθει. Και το παιδί θα πρέπει να νιώσει υποχρέωση και αυτό, στο δικό του το παιδί.

Μου άρεσε αυτό που άκουσα πρόσφατα: Όταν γεννιέται ένα μωρό και σφίγγει για πρώτη φορά το δάχτυλο του γονιού, του δείχνει πως θα τον έχει για πάντα δεμένο.

Εγώ έχω τους τελειότερους γονείς του κόσμου, με μεγάλη διαφορά από τους δεύτερους, που ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία.

Η ώρα πήγε 5. Τα καταφέραμε.

Έτυχε να κρατάω ένα τυχερό λουράκι τις προάλλες σε ένα μισογεμάτο λεωφορείο. Ώρα πρωινή σχετικά. Και ενώ όλα έδειχναν ότι θα φτάναμε στο τέρμα χωρίς κάποιο τραυματισμό, ένα ξαφνικό φρενάρισμα μας πέταξε όλους 2 μέτρα μπροστά.

Ακούστηκε ένα ΖΝΤΟΥΚ.
Mία ηλικιωμένη γριούλα, λεπτή και ταλαιπωρημένη, είναι πεσμένη στο διάδρομο. Ένας άντρας γύρω στα 50 την βοηθάει να σηκωθεί, καθώς της λέει:

- Κυρία μου, γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν τα λουράκια. Γι’ αυτό κρατιόμαστε όλοι από αυτα. Για να μην πέφτουμε. Αν κρατιόσασταν κι εσείς, τώρα δεν θα είχατε πέσει.

Η κυρία σηκώθηκε, τον κοίταξε και χωρίς καμία κουβέντα, του έδειξε το κίτρινο λουράκι που κρατούσε σφιχτά μέσα στην παλάμη της.

Πρέπει να ήταν ένα μισάωρο μετά, όταν είδαμε τη Μαρίνα να βγαίνει και να τρέμει κρυώνοντας, αλλά ο Ευθύμης να κάθεται λίγο ακόμη μέσα. Λογικά θα σκεφτόταν σκοτωμένα κουταβάκια.
Η Μαρίνα τον φωνάζει να έρθει μαζί της και αυτός, με κατεβασμένο κεφάλι, σιγα σιγά την ακολουθεί.
Δίπλα μας υπήρχε μία παρέα 3 αγοριών που κοιτούσαν το φίλο μας, κάπως χαμηλά. Και γελούσαν.
Τους είδε ο Ευθύμης που τον σχολιάζαν και θα μπορούσε να τους είχε αγνοήσει. Αλλά ο Ευθύμης δεν είναι τέτοιος άνθρωπος.
Έτσι, ενώ είχε βγει τελείως έξω πια, και ήταν ολοφάνερο ότι η …μεγάλη αγάπη της Μαρίνας ακόμα διαγραφόταν στο σώμα του Ευθύμη, αυτός γύρισε προς εκείνους και ρώτησε δυνατά:

- Τι ρε ψηλέ; Εσένα, μες στη θάλασσα, δεν σου μικραίνει;