Θυμάμαι ήταν κρύο εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη 2008. Και με τον Giorgio προσπαθούσαμε μάταια να κάνουμε light paintings.

“Και τότε τί;”, μου απάντησε όταν του είπα πως καλύτερα να τα παρατήσουμε.
“Τι τότε τι;”, ρώτησα και ακούστηκα σαν να μιλούσα σανσκριτικά.
“Τι θα στείλουμε στο φεστιβάλ;”
“Κάτι θα σκεφτούμε” του απάντησα χωρίς να το πιστεύω και πολύ.
Είχε πάει 4 σε εκείνο το παγκάκι, ανατολικά του λευκού πύργου.

Δύο μέρες μετά, ένα γατί, η Μία, δεν με άφηνε να κοιμηθώ. Με παρακολουθούσε 15 εκατοστά μακριά μου. Δεν κατάφερα να κοιμηθώ. Είχαμε δώσει 2 ώρες ύπνου στους εαυτούς μας. 7-9. Το πρωί. Και ύστερα scale down, color correction, sound design n’ mixing, export και authoring. Μέχρι τις 11.30 που έληγε η προθεσμία του “Παράξενη Οθόνη”.

Τι φοβερές αναμνήσεις. Ναι.