Σκοτεινό χειμωνιάτικο απόγευμα σε κάποιο σταθμό ΚΤΕΛ. Εν αναμονή της αναχώρισής μου, κοιτάζω με μισό μάτι τα γλυκά του κυλικείου. Διακρίνω πανακότες, τουλούμπες, εκλέρ και καμιά 10ριά ακόμα συροπιαστά, που έχω πάρει απόφαση πως δεν θα μάθω ποτέ τα ονόματά τους. Νομίζω ότι μερικά από αυτά δεν έχουν καν όνομα.

- Θέλεις κάτι;
Με ρωτά η κλασσική 45άρα μαυρομάλλα υπάλληλος.
- Εεεε… ρίχνω μια ματιά.
Απαντάω λες και βρίσκομαι σε παπουτσάδικο.

Εκείνη τη στιγμή με πλησιάζει ένας σκουρόχρωμος τύπος.
- Φιλαράκι, μήπως θέλεις να πάρεις το τελευταίο μου πακέτο, για να πάω να ξεκουραστώ κι εγώ;
Κρατούσε ένα πακέτο χαρτομάντηλα.
Έτσι όπως μου το είπε, με έκανε να βάλω αμέσως το χέρι στην τσέπη.
Συνειδητοποιώ πως έχω πάνω μου μόνο 2 πενηντάευρα τα οποία είχα βγάλει μόλις από το ATM και τίποτα άλλο.
- Φίλε, ειλικρινά δεν έχω καθόλου ψηλά.
- Τίποτα; Ούτε 50 λεπτά;
Βάζω το χέρι και στις άλλες τσέπες μπας και είχαν κάνα ξεχασμένο κέρμα από παλιά, αν και δύσκολο, γιατί πάντα η δεξιά είναι η λεφτοθήκη μου.
Ψάχουλεύω, ψαχουλεύω..
- Φίλε δεν έχω, αλήθεια.
- Δεν πειράζει.
Γυρίζει την πλάτη του να φύγει. Κάνει 3 βήματα. Γυρνάει την πλάτη και μου λέει:
- Σ’ ευχαριστώ που έψαξες, ε.