Θυμάμαι στο παλιό μας σπίτι, είχαμε 2 παπαγαλάκια. Στο κλουβί τους είχαμε φτιάξει μια ξύλινη φωλίτσα για να μπαίνουν όταν βρέχει ή κάνει κρύο.
Ένα καλοκαίρι, είχαμε μαζευτεί από πάνω τους, η αδερφή μου και η μαμά μου. Είχε ζέστη αλλά αυτά ήταν μεσα στη φωλίτσα και δεν βγαίνανε να τα δούμε. Και λέω εγώ με χαμόγελο: “θα κάνουνε έρωτα!”

Η μαμά μου με κοίταξε με σοβαρό ύφος και μου ‘πε “μην τη λες αυτή την κουβέντα. Είναι κακιά”. Μετά με κοίταξε και η αδερφή μου με οίκτο που είχα πει “κακιά κουβέντα” και εγώ ένιωσα αμηχανία. Για τα επόμενα 10 λεπτά δεν ξαναμίλησα.
Ήμουν 5 χρονών τότε. Αλλά το θυμάμαι ακόμα. Και σίγουρα με επηρέασε στη μετέπειτα ζωή μου, αφού το θυμάμαι ακόμα.

Όπως επίσης θυμάμαι, κάθε φορά, που βλέπαμε τηλεόραση οικογενειακώς και υπήρχε κάποια ερωτική σκηνή στο έργο, ο μπαμπάς να αλλάζει το κανάλι για λίγα λεπτά. Λες και είχαμε διαφημίσεις. Αλλά αν για κάποιο λόγο δεν το άλλαζε, τότε εγώ από την τόση αμηχανία μου, κοιτούσα αλλού.

Μετά, στο δημοτικό, θυμάμαι τη δασκάλα μας να λέει: “Μην κάνετε σεξ από μικροί, γιατί θα χαλάσετε τα όργανά σας”. Ακόμα προσπαθώ να βρω αν έχει την παραμικρή επιστημονική τεκμηρίωση αυτή η ατάκα ή ήταν απλά μία μέθοδος καταστολής των σωματικών μας αναγκών.

Κάπου στο δημοτικό επίσης, θυμάμαι, ήμουν με μία συμμαθήτριά μου στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μας και πηγαίναμε να προσκυνήσουμε τον επιτάφιο. Μπροστά καθόταν ο μπαμπάς και η μαμά. Τότε η φίλη μου, μου ψιθύρισε στο αυτί: “ο αδερφός μου, είδε μια γυναίκα γυμνή και σηκώθηκε όρθιο το πουλί του” και γέλασε χαμηλόφωνα. Εγώ φοβήθηκα μην τυχόν άκουσαν τίποτα οι δικοί μου, και γούρλωσα τα μάτια λες και άκουγα κάτι πρωτόγνωρο. Αν και μου είχε συμβεί καμιά 50ριά φορές μέχρι τότε και αισθάνθηκα ανακούφιση που συνέβαινε και σε άλλους, άρα δεν είχα κάποια πάθηση, όπως πίστευα.

Εκείνη την όμορφη περίοδο της ζωής μου, έκανα παρέα με άλλα 2 τσογλανάκια. Οι ανησυχίες μας για το τι είναι το σεξ, ήταν πολλές. Μιας και κανείς δεν μας μιλούσε γι’ αυτό. Θυμάμαι που παίζαμε κρυφτό και η φτούκα ήταν μία κολώνα της πυλωτής μας. Και επειδή εμένα με είχαν φτύσει, καθόμουν μαζί με έναν ακόμα “φτυσμένο” και περιμέναμε τους άλλους να φανερωθούν. Τον ρώτησα λοιπόν “τι είναι παρθένα;”. Και αυτός, παρουσιαζόμενος πάντα ως πιο προχωρημένος, μου απάντησε με άνεση και ξερωλίαση: “αυτή που δεν μπορεί να κάνει παιδιά”. Βέβαια τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν ήταν τελείως λάθος η θεωρία του, αφού όντως μια παρθένα, αποκλείεται να κάνει παιδιά.

Με τα άλλα δύο τσογλανάκια, μαζευόμασταν στο σπίτι του ενός όπου είχε ένα μεγάλο αδερφό. Ο Μεγάλος Αδερφός ήταν ευλογία για όποιον τον είχε. (οι άλλοι 2 δυστυχώς είχαμε μεγάλες αδερφές, που είναι το αμέσως καλύτερο μετά από το να έχεις μικρότερη αδερφή.) Ο μεγάλος αδερφός πέρα ότι τον χρησιμοποιούσες σαν όπλο στους μπελάδες σου (“θα φέρω τον αδερφό μου να σε…”), σίγουρα ήταν πιο προχωρημένος σε κάποια καυτά ζητήματα. Και ο συγκεκριμένος σίγουρα ήταν! Εμείς πηγαίναμε τρίτη δημοτικού τότε, και αυτός δευτέρα γυμνασίου, αλλά στα μάτια μας ήταν τουλάχιστον φαντάρος.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα απόγευμα, που πήγαμε στο δωματιό του και είχε σκίσει τη μεσαία σελίδα από το playboy (που γινόταν αφίσα) και την έτριβε στο σώμα του. Έκανε κάτι ήχους και γκριμάτσες ηδονής και μας έλεγε “Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ωραίο είναι”.
Εμείς να βλέπουμε έναν μαντραχαλά να χαιδεύεται με ένα κομμάτι χαρτί.
“Δώσε και σε εμάς!”, λέει ο αδερφός του.
“Τι λε ρε.. δεν είναι για μωρά”, η απάντηση.
Είχαμε τρελαθεί εμείς, θέλαμε επειγόντως να χαιδευτούμε με την αφίσα.
“Και τα απογεύματα θα σ’ αφήνω να παίζεις Zelda” πετάει ο φίλος μας. (Είχαν το NES και το μεσημέρι έπαιζε ο μεγάλος αδερφος, ενώ το απόγευμα ο μικρός).
“Οκ.. πάρτε”. Και τρέχουμε να αρπάξουμε το χαρτί. Το δοκιμάζει πρώτα ο αδερφός και λέει: “Πω…Φοβερό μαλάκα..”
Μετά το πήρα και εγώ. Το βόλταρα λίγο στο σώμα μου, όπως χρησιμοποιούσε το σαπούνι όταν με έκανε μπάνιο η μαμά μου, αλλά δεν κατάλαβα και πολλά. Πάντως ήταν κάτι που νιώσαμε ότι μας έκανε λίγο περισσότερο αγόρια.

Θυμάμαι τους θρύλους που κυκλοφορούσαν ότι ο αυνανισμός προκαλεί τύφλωση (αξέχαστη η σκηνή στη “Μαλένα”), ότι σε κάνει χειρότερο μαθητή, πιο αργό στο μπάσκετ, σου βγάζει σπυράκια στη μούρη ή είναι γρουσουζιά. Επίσης θεωρείτο αμαρτία. Και απ’ αυτό κάνει συνειρμούς το μυαλό μου ότι η θρησκεία έχει εμπλακεί, ποινικοποιώντας την ηδονή, κρατώντας το ποίμνοιο υπό τις ανέραστες διαταγές της.

Θυμάμαι επίσης που είχαμε για γείτονες μια οικογένεια που είχε κάτι παιδιά φυντάνια. Ένα από αυτά, πήγαινε τότε στο λύκειο και είχε την ατυχία να τον δει η θεία μου στο ψιλικατζίδικο. Τρέχει λοιπόν αυτή και λέει στη μητέρα μου:
“Και τον βλέπω να αγοράζει τσιγάρα και προφυλακτικα…”.
Τώρα εγώ που τ’ άκουγα, ήξερα ότι το τσιγάρο είναι κακό. Αλλά από την στιγμή που εξισώθηκε με το προφυλακτικό, αμέσως κι αυτό έγινε κάτι κακό.
Εκνευρίζομαι με αυτή την αντιμετώπιση που υπάρχει από την κοινωνία. Από τη μία λέμε ναι στο προφυλακτικό και από την άλλη, ναι και στα ταμπού. Ναι οκ. Καμία λογική.

Ύστερα θυμάμαι που ερχόταν καμιά κοπελιά στο σπίτι και κλεινόμασταν στο δωμάτιό μου. Και αισθανόμουν και εγώ αμήχανα, και η κοπέλα. Ειδικά όταν έπρεπε να περάσει από το σαλόνι και να πει στους γονείς μου, αυτό το “Γειααα σααας…” χάνοντας κάνα μήνα από τη ζωή της. Και τώρα που το ξανασκέφτομαι από μακριά, οι γονείς δεν έπρεπε να αισθάνονται περήφανοι; Που το παιδί τους είχε κάποιες φυσιολογικές ορμές;

Θέλω να πω, αν ρωτήσεις τον οποιοδήποτε γονέα, αν το παιδί του θα ήθελε να ήταν χλεχλές, προβληματικός, χωρίς να ξέρει τι είναι γυναίκα, τι θα απαντούσε; Αλλά παρ’ όλα αυτά κανέναν ποτέ δεν γνώρισα που έμαθε τα περι σεξ από έναν γονιό που έκατσε να του μιλήσει ανοιχτά.
Μετά λένε θα βάλουν (βάλαν;) το μάθημα της σεξουαλικής παιδείας στο σχολείο. Πραγματικά πιστεύετε ότι υπάρχει έστω και ένα σχολείο στην Ελλάδα που μπορεί να γίνει τέτοιο μάθημα με σοβαρότητα; Εδώ θυμάμαι διαβάζαμε στα κείμενα καμιά “χοντρή” λέξη κανενός Παπαδιαμάντη, και χασκογελούσαμε, ενω η απουσιολόγος που το διάβαζε, γινόταν πιο κόκκινη κι απ’ το Πειραιά το Μάιο.

Και γενικά έτσι είναι η κοινωνία μας. Αν παρατηρήσετε, τα “shocking” ανέκδοτα είναι αυτά που στατιστικώς είναι πιο πετυχημένα. Επειδή αντλούν το περιεχόμενό τους από μία σκοτεινή και ντροπιαστική πλευρά του εαυτού μας. Είναι όπως όταν ο Λαζόπουλος σε κάθε του εκπομπή λέει και ένα αστείο για μια γριά που κλάνει. Και αν παρατηρήσετε, κάθε φορά γελάνε όλοι. Με το ίδιο αστείο ουσιαστικά. Γιατί είναι κάτι που ιντριγκάρει η κλανιά. Γιατί είναι κάτι που όλοι κάνουμε, αλλά στα κρυφά. Έτσι είναι και το σεξ. Έτσι είναι και οι κακές λέξεις. Στα τραγούδια, στα σήριαλ, στα ανέκδοτα. Όλοι ξέρουμε όλες τις κακές λέξεις. Αλλά με αυτές θα γελάσουμε πολύ περισσότερο αν τις διαβάσουμε σε ένα αστείο κείμενο.

Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο είναι η υποκρισία μας και η αντιφατικότητα μας. Πραγματικά ας μου απαντήσει κάποιος. Εσύ δεν γεννήθηκες λόγω του σεξ; Εγώ δεν γεννήθηκα επειδή έκανε σεξ ο μπαμπάς μου με τη μαμά μου; Οι γονείς μας δεν οφείλουν την ύπαρξή τους σε ένα ρομαντικό βράδυ του παππού και της γιαγιάς; (όσο αδύνατο κι αν ειναι να το φανταστούμε).

Σκοπός του κάθε πλάσματος δεν είναι η διαιώνιση του είδους τους; Από βιολογικής απόψεως να το δεις, αυτός είναι ο κύριος σκοπός της ύπαρξής μας. Από θρησκευτικής απόψεως να το δεις, ο Χριστός είπε να αυξηθούμε και να πληθύνουμε. Από εθνικής απόψεως να το δεις, η υπογεννητικότητα είναι πρόβλημα. Από οικογενειακής απόψεως να το δεις, οι γονείς θέλουν να δώσουν το όνομά τους σ’ ένα κουτσούβελο.

Δεν βρίσκω κανένα λόγο που το έχουμε το σεξ τόσο μυθοποιημένο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί παγκοσμίως ζούμε σε έναν μεσαίωνα ακόμα, όσον αφορά αυτό το θέμα τουλαχιστον. Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα προοδευτικό μυαλό για να σκεφτείς το στοιχειώδες: Σε αυτό το πράγμα οφείλουμε την ύπαρξή μας.

“Όποιος σοκάρεται από την πράξη που τον έφερε στη ζωή είναι ανώμαλος”.
Τζίμης Πανούσης