Την αρχή την έκανε ο Ανδρέας. Ο Ανδρέας ο Βγενόπουλος που πήρε την Ολυμπιακή και την έκανε Olympic Air. Ύστερα, με μία στρατηγικής σημασίας διαφημιστική κίνηση, έριξε κάποια εισιτήρια στο 1 ευρώ, αφήνοντας σε χιλιάδες ενδιαφερόμενους ταξιδιώτες τη δυνατότητα να πληρώσουν μόνο τους φόρους των εκάστοτε αεροδρομίων. Όταν λοιπόν σε παίρνουν τηλέφωνο και σου λένε πως το πακέτο Θεσσαλονίκη – Αθήνα – Βουκουρέστι – Αθήνα – Θεσσαλονικη θα κοστίσει 96 ευρώ, τότε το μόνο που λες είναι ναι.

Κατεβαίνοντας την αγαπημένη Αριστοτέλους συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τυχαίο που πολλοί είναι διχασμένοι ανάμεσα σε Ναυαρίνου και Αριστοτέλους. Οι μεν θα σου πουν ότι Ναυαρίνου και Ροτόντα είναι πιο underground, πιο αληθινή, πιο δρόμικη φάση. Με τα πολλά κρασάδικά της, τα πολύ λαδερά βρώμικά της, τα junkia, τους φτηνούς πότες και τα αεριτζίδικα μαγαζιά. Πιο βυζαντινή, πιο classy Θεσσαλονίκη. Ενώ από την άλλη η Αριστοτέλους έχει το Γερμανό και την Wind της, το μπατσομέγαρο, το Hondos, και στο τέλος το Ολύμπιον, το Electra Palace και τα ακριβά της καφέ με αποκορύφωμα το επισφράγισμα του καπιταλισμού, τα Starbucks. Δύο κόσμοι, ένα χιλιόμετρο μακριά. Αυτό που συνειδητοποιούσα είναι ότι διαφέρουν και χρωματικά. Η Ροτόντα και η Ναυαρίνου έχουν αυτό το κεραμυδί της παλιάς στέγης. Το χρώμα που αμέσως σε παραπέμπει συνειρμικά σε μουσειακά εκθέματα. Από την άλλη, η Αριστοτέλους που εκπέμπει μια περισσότερη φωτεινότητα από τα λευκά της κτίρια. Δεν ξέρω τι ακριβώς έκανε ο Εμπράρ μετά την πυρκαγιά του ’17, αλλά αυτή η κατηφόρα έχει άλλον αέρα. Από τις λευκές πλάκες στον πεζόδρομό της, μέχρι το pure γκρι της τελικής πλατείας.
Αναρωτήθηκα αν μου αρέσει τόσο αυτή η πλατεία λόγω των ταξικών μου συνηθειών, ή λόγω της ιδιοσυγκρασίας μου, που λατρεύει το μέρος το φωτεινό και το αισιόδοξο. Ή μήπως αυτά πάνε μαζί σήμερον; Οπς, μπήκα σε ζόρικους συλλογισμους, ας το αφήσω καλύτερα. Γιατί να σκέφτομαι τέτοια πράγματα; Αφού έχει απέραντη λιακάδα και εγώ κατηφορίζω παρέα με την σκισμένη μου βαλίτσα που κάνει χριιτσχριτς.

Περπάτησα μέχρι την πρώτη στάση της Μητροπόλεως που περνάει το 78. Περίμενα 13 λεπτά. Ύστερα στριμώχτηκα για 42 λεπτά όρθιος μέχρι το αεροδρόμιο. Και αυτά για να πληρώσω 50 λεπτά και να αποφύγω το ταξί. Κάποιος θα σκεφτόταν ότι κάποιος που ταξιδεύει με αεροπλάνο και πάει εξωτερικό, δεν θα τσιγκουνευτεί το 15ευρω στο ταξί. Όχι φίλε, αυτό είναι το νόημα. Να χαλάς το πλάνο.

Στο αεροδρόμιο “Μακεδονία” εγκατέστησαν πολύ γρήγορο και free internet και τώρα έβλεπες laptops στην αίθουσα αναμονής, ενώ παλαιότερα εφημερίδες και περιοδικά. Κάποιοι στεναχωριούνται που αφανίζεται ο περιοδικός τύπος. Λένε ότι είναι πρώτον πιο ρομαντικονοσταλγικό μέσο. Αυτό είναι μπούρδες. Ο άνθρωπος γενικά έχει την τάση κάθε τι παλιό να το βρίσκει και καλύτερο. Έπειδη του αρέσει κάθε τι με το οποίο είναι οικειοποιημένος και το θεωρεί ασφαλές και σίγουρο. Ανθρώπινη ματαιοδοξία. Έπίσης έχει και την ανάγκη το υποκειμενικό να το κάνει αντικειμενικό, και εκεί μπερδεύεται το πράγμα. Όχι βέβαια πως είναι και κάτι τρομερό. Απλά υπάρχει μια διαφορά φάσης μερικών χρόνων. Και πάντα θα υπάρχει. Τα παιδιά όσων μάχονται για την κατατρόπωση του εντύπου, θα μάχονται για τον παραγκωνισμό του συμβατικού, όπως το ξέρουμε τώρα, internet.
Ύστερα θα σου πουν ότι κλείνουν τόσοι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι και οι εφημερίδες απολύουν κόσμο. Συγνώμη, αλλά το μέσο αλλάζει, όχι το επάγγελμα. Οι δημοσιογράφοι, οι αρθρογράφοι, οι μακετίστες και designers και όλοι όσοι ασχολούνται με το έντυπο, μπορούν να απορροφηθούν εξίσου σε κάποιο ηλεκτρονικό μέσο όπως τα portals και τα blogs.
Σκεφτόμουν ότι όσο προχωράει η ψηφιακή εποχή, υπάρχει συνεχώς περισσότερη δίψα για ενημέρωση και καλύτερη αφομοίωση του όγκου των πληροφοριών από το κοινό. Δηλαδή όταν μπαίνεις σε ένα blog και μέσα σε 1 ώρα έχουν αναρτηθεί 30 καινούρια θέματα, αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος έχει συνηθίσει την υπερπληροφόρηση. Και ένα μέσο το οποίο σου δίνει τα ίδια θέματα σε 8 ή 24 ώρες δεν είναι το ίδιο ανταγωνιστικό. Δεν ξέρω αν συμφωνώ με την υπερβολική παραγωγή είδησης (και τι θεωρείται είδηση πια) αλλά σίγουρα αποτελεί μια απάντηση σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι το έντυπο πεθαίνει λόγω του internet. Από την στιγμή που ο κόσμος χρειάζεται πολλή πληροφόρηση, κάποιοι πρέπει να δουλέψουν για αυτήν. Και έτσι ανοίγουν νέες θέσεις εργασίας.
Τώρα βέβαια από την άλλη είναι το θέμα της αμοιβής της κάθε εργασίας. Για ένα μεγάλο κομμάτι ευθύνεται η πολιτεία που δεν έχει ψηφίσει ακόμα την ασφάλιση και την κατοχύρωση όλων των δικαιωμάτων όσων δουλεύουν στα portals. Για τους bloggers δεν το συζητώ.
Καλή η εθελοντική εργασία, αλλά πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα θα σ’ το δίνει αυτός που πληρώνεται για αυτό που κάνει ή τέλος πάντων αυτός που θα έχει ένα καλό κίνητρο να το κάνει.
Δεν ανησυχώ όμως, όλα αυτά θα αλλάξουν και όλα θα γίνουν όπως πρέπει, αργά ή γρήγορα. Βέβαια η εφημερίδα δεν θα εξαφανιστεί ποτέ λόγω της φύσης της, απλά θα πάθει ότι και το ραδιόφωνο, θα πέσει το budget της. Μπορεί να βγαίνουν μόνο κυριακές με cd/dvd/blu-ray και κάνα κομμάτι εφημερίδα. Ξέφυγα.

Στην Αθήνα αποφασίζω να μην τηλεφωνήσω στους άλλους να τους πω ότι έφτασα αλλά να εμφανιστώ κατευθείαν στο μέρος που υποψιάζομαι ότι βρίσκονται: στα MacDonalds. Πέφτω μέσα. Όταν με ρωτούν πως το ήξερα, τους χαμογελώ. Μια βρωμιά για το καλό ταξίδι.
Τα MacDonalds τα έχω συνδέσει με εξωτερικό, και αν βρεθώ σ’ αυτά του αεροδρομίου, τότε ακόμα και οι Έλληνες μου μοιάζουν με αμερικανάκια σε ουρά.
Διαλέγω το λιγότερο πλαστικό λόγω φόβου πιθανών μελλοντικών αναταράξεων. 2 τσίζμπεργκερς, πατάτες κόκα κάτσε, γιατί να τα γράφω όλα αυτά; Ποιον ενδιαφέρουν; Σόρρυ ξέφυγα.

Στο αεροπλάνο 3 θέσεις πιο μπροστά μας κάθεται ο Τσαλίκης. Με το iphone του και την Espresso του. Δίπλα του μια Ρουμάνα 60 χρονών που συνομιλεί με τις συνομίληκές της στις απέναντι θέσεις. Δεν του δίνουν καμία σημασία. Ούτε που τον κοιτάζουν. Κατάρα. Και ενώ άλλοι δίνουν εκατοντάδες ευρώ για να βρεθούν λίγα μέτρα κοντά του, αυτές τον έχουν δίπλα τους και μάλιστα χεσμένο.

Φτάνουμε στη Ρουμανία βράδυ και συμβαίνει αυτό που κάθε, ίδιας οικονομικής κλάσης, χώρα που σέβεται τον εαυτό της συνηθίζει. Μας περιμένουν στην πύλη αφίξεων άγνωστοι άνθρωποι που μας ρωτάνε αν θέλουμε ταξί ή αν έχουμε κάπου να μείνουμε. Ο ανταγωνισμός μεγάλος. Υπάρχουν διάφοροι επιτήδειοι που έχουν μετατρέψει το ΙΧ τους σε ταξί και χρεώνουν τιμή φιξ. Πρέπει να τους ξεχωρίσεις αυτούς από τους κανονικούς ταξιτζήδες. Αλλά το κυριότερο είναι να ξεχωρίσεις αυτούς που θα σε δουν σαν ευρουλάκι από αυτούς που έχουν ένα κάποιο λέμε τώρα, φιλότιμο. Γιατί είναι πολύ πιθανό ο τυχοδιώκτης ταξιτζής να συμφέρει τελικά περισσότερο.
Επίσης το περίεργο είναι που η ταρίφα διαφέρει από εταιρεία σε εταιρεία ταξί. Πάνω στο αυτοκίνητο αναγράφεται η τιμή ανά χιλιόμετρο και εσυ αποφασιζεις σε ποιο θα μπεις. Βέβαια αν μπεις μέσα και μιλήσεις αγγλικά, τότε χαρωπά χαρωπά θα πατήσει ένα κουμπάκι το οποίο με τρομερή ταχύτητα θα καταρρίψει κάθε παγιωμένη τιμολογιακή πολιτική.
Για την ίδια απόσταστη χωριστήκαμε σε δύο ταξί. Το πρώτο ταξί πήρε 8 λέι και το δεύτερο 60 λέι. Δεν λέει.

Υπάρχει ένα παλιό Ρουμάνικο ρητό που λέει ότι στη χώρα αυτή “χέρι χαιρετάει, χέρι κλέβει”.
Θα δούμε. Θα το εξετάσουμε μόνοι μας μόλις τακτοποιηθούμε στο ξενοδοχείο μας και βγούμε μπαρότσαρκα.