Τα μαγαζιά του Βουκουρεστίου τα χαρακτηρίζει η πολυπολιτισμικότητα. Σε 70 τετραγωνικά μέτρα θα βρεις λευκούς και άσπρους, Γιαπωνέζους κι Ιρλανδούς, άτομα που χορεύουν, κι Έλληνες. Βλέπω ξανά πόσο φαίνεται η εθνικότητά μας όταν βρεθούμε σε club του εξωτερικού. Πιο δύσκολα θα περάσεις έναν σχιστομάτη για Ασιάτη από έναν που κάθεται σε μια γωνιά, με ποτάκι και τσιγάρο, να κοιτάζει αμίλητος γύρω γύρω, για Έλληνα. Σκέφτομαι ότι αυτό οφείλεται στην ιδιοσυγκρασία μας, που λόγω της γεωγραφικής μας θέσης και της ιστορίας μας, βρίσκεται διχασμένη ανάμεσα σε ανατολή και δύση. Αλλά όσο και να θέλουμε να το αποκρύψουμε, θέλουμε ακόμα πολλά χρόνια προσπάθειας για να γίνουμε μια δυτική χώρα. Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινής γνώμης είναι υπέρ του γάμου και της οικογένειας, της ανδροκρατούμενης οικογένειας, και με τη γυναίκα να είναι όσο γίνεται παρθένα, αλλιώς να κρύβεται όσο μπορεί. Με το ποδόσφαιρο για θεό μας, με το 98% των χριστιανών μας και το 2% που δακτυλοδείχνουμε σαν όντας λεπροί, με την αστυνομική βία στη κάθε μάνα που δεν κρατάει την πράσινη κάρτα της όταν πηγαίνει στη λαϊκή και με το βιτριόλι στα μούτρα κάθε καθαρίστριας που αγωνίζεται για τα κεκτημένα. Είμαστε πολύ ανατολή ακόμα. Και αυτό φαίνεται και όταν κωλώνουμε να χορέψουμε με μουσικές δυτικής προέλευσης. Μόνο με σκυλάδικα και τσιφτετέλια που έχουν ανατολίτικες ρίζες. Μάλλον είναι στο DNA μας. Δεν είναι κακό. Απλά πρέπει να αποδεχτούμε αυτό που είμαστε. Γιατί όταν ο άλλος πάει στο club να χτυπηθεί όπως γουστάρει, γιατί για αυτόν τον λόγο χτίστηκαν παγκοσμίως τα clubs, και εσύ κάθεσαι και τον κοροϊδεύεις, τότε φαίνεται ακόμα πιο πολύ, πόσο Ανατολίτης είσαι. Και ξέρεις, μετά φαίνεται ακόμα πιο πολύ αστείο το να μην συμπαθείς τους Τούρκους.

Με το βανάκι μας ταξιδεύουμε προς το Μπράσοφ. Μια μικρότερη και γραφικότερη πόλη στα κεντρικά της χώρας. Βγάζοντας κουνημένες φωτογραφίες απ’ το παράθυρο, παρατηρώ πόσα ξέμπαρκα ερημοσπιτάκια βρίσκονται χτισμένα κάπου ανάμεσα στο πουθενά. Μέσα σε ένα δάσος, υπάρχει ένα κρυμμένο γήπεδο και παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο χωρίς καυσαέριο. Σκέφτομαι πόσο διαφορετική ζωή ζουν αυτά τα παιδιά από τα συνομίληκά τους στην πόλη. Μην πας μακρυά, μην πας στην Αφρική ας πούμε. Εδώ μου είπαν για ένα παιδί που μένει σε ένα χωριό, λίγο έξω απ’ τη Θεσσαλονίκη, και όταν επισκέφτηκε στα 15 του εμπορικό κέντρο, εκστασιάστηκε με το θέαμα της κυλιόμενης σκάλας. Σκέφτομαι πόσα ταλέντα έχει χάσει η ανθρωπότητα. Πως είναι κάποια παιδιά-θαύματα που λύνουν 450 διαφορικές εξισώσεις όσο τα αλλάζει η μαμά τους, ή παίζουν την 9η του Μπετόβεν στο πιανάκι της Hasbro. Αυτά τα παιδιά τύχανε σε ένα τέτοιο περιβάλλον και ήρθαν κοντά με το αντικείμενο στο οποίο είχαν κλίση. Πόσα άλλα παιδιά θα μπορούσαν να γίνουν σπουδαίοι καλλιτέχνες ή επιστήμονες, αλλά απλά δεν το ήξεραν ούτε κατα διάνοια. Βέβαια όλα αυτά δεν έχουν και πολλή σημασία. Αυτό που έχει είναι μόνο η ποσότητα της ευτυχίας που θα νιώσει ο καθένας σ’ αυτό το πέρασμά του από αυτή τη ζωή. Τι να το κάνεις αν γίνεις ένας φοβερός φιλόσοφος και αν σ’ όλη σου τη ζωή στίβεις το κεφάλι σου και αμφισβητείσαι και αντιμάχεσαι συνεχώς; Γιατί να μην γίνεις βοσκός χωρίς πολλές σκοτούρες; Τι σε νοιάζει πραγματικά το έργο που θα αφήσεις στις επόμενες γενιές; Αφού η υστεροφημία σου δεν θα σε απασχολήσει ποτέ.

Το Μπράσοφ είναι μια όμορφη πόλη. Με χρωματιστά κλασσικά σπίτια και ανθρώπους λιγομίλητους αλλά, στην πλειοψηφία τους, ευγενικούς. Το καλύτερο αξιοθέατό της είναι η “Μαύρη Εκκλησία”, η μεγαλύτερη γοτθικού ρυθμού της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Κάθε φορά που μπαίνω σε έναν τέτοιο ναό, μπαίνω ξανά στο ίδιο τριπάκι σκέψεων. Όλοι αυτοί θυσίασαν τόσα χρόνια και τόσο κόπο για να χτίσουν κάτι το τόσο επιβλητικό. Πόσο δυνατό συναίσθημα είναι ο φόβος. Βλέπω ανθρώπους που δουλεύουν άπειρες ώρες, που διαλύονται στην κούραση, που ξέρουν ότι δεν έχουν κάτι να περιμένουν που θα τους αλλάξει τη ζωή τους, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι φανατισμένοι με έναν θεό. Οι θρησκείες είναι για τους ηλίθιους.

Ψάχνουμε να βρούμε ανταλλακτήριο χρημάτων. Επιβεβαιώνεται κάτι που είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τελευταία. Όσοι δουλεύουν σε αυτό το πόστο, έχουν 9/10 πιθανότητες να είναι αγενείς σε bitch level. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Επειδή συναναστρέφονται καθημερινά και εξ’ ολοκλήρου με τουρίστες; Και αν είναι για αυτό, πόσο θύματα των νοητών γραμμούλων έχουμε πέσει; Αλήθεια, σε τι διαφέρεις εσύ από εμένα που ζεις πέρα από εκείνο το βουνό που χωρίζει τις χώρες μας; Αφού κι εσύ ψάχνεις ό,τι κι εγώ. Κάτι για να θρέψω τη ματαιοδοξία μου. Πληρώνουμε φόρους, έχουμε άρχοντες από πάνω μας και φανατιζόμαστε με τις ίδιες φτηνές ιδέες. Ψάχνοντας πάντα για μια καινούρια φόρμουλα που θα μας κάνει να ξεχωρίσουμε, μια πολύ καλή ιδέα είναι το κράτος. Τα σύνορα είναι για τους ηλίθιους.

Πηγαίνουμε στην Σιναία. Μια πόλη που έχει 15.000 κατοίκους αλλά εμείς είδαμε γύρω στους 20. Αναρωτιέμαι προς στιγμήν τι είναι προτιμότερο: μία πόλη χωρίς κατοίκους ή μία φυλακή γεμάτη κόσμο; Είμαι εθισμένος στην ανθρώπινη φύση. Πιστεύω ότι κανένα στοιχείο της φύσης δεν μπορεί να ξεπεράσει σε ενδιαφέρον και ομορφιά τον παράγοντα άνθρωπο. Ποτέ δεν πρόκειται να μου αρέσει περισσότερο μια εξαιρετική φωτογραφία τοπίου από ένα καλό πορτραίτο. Γι’ αυτό το λόγο βαριόμουν πάντα πολύ γρήγορα τα κινούμενα σχέδια. Ανθρωποκεντρική η αισθητική μου. Σύντομα θα ανακαλύψω πώς το εξηγεί αυτό η επιστήμη της ψυχολογίας.
Στα ακουστικά μου ακούω τον Τζιπάκο που λέει: “Τα ταξίδια είναι η κόλαση των ανόητων. Όσο και να αλλάζεις το φόντο, η θλιβερή καρικατούρα σου παραμένει ίδια”. Τροφή για περαιτέρω σκέψη αλλά δεν έχω τη διάθεση να εμβαθύνω. Επιστρέφουμε στο Βουκουρέστι και θέλω να κοιτάζω το ατέλειωτο πράσινο και τα φουγάρα των εταιρειών ενέργειας στο φόντο. Χωρίς αυτά μπορεί να ξάπλωνα για κάνα υπνάκο.

Στη Ρουμανία δεν είδα ούτε ένα αεροπλάνο που να πετάει χωρίς να αφήνει πίσω του τη λευκή αέρινη ουρά. Πρέπει να έχουν φάει τρελό ψέκασμα οι καημένοι οι Ρουμάνοι. Απορώ πως μοιάζουν ακόμα με ανθρώπους.
Εγώ να δεχτώ ότι τους ψεκάζουν, αν μου δείξετε πρώτα έναν μεγιστάνα που αναπνέει το δικό του προσωπικό οξυγόνο.
Είδαμε Ρουμάνους να χαμογελούν και να είναι ευγενικοί. Θα σου πουν ότι οι ουσίες που ρίχνουν κάνουν τους ανθρώπους υποτακτικούς σαν μαστουρωμένα ρομπότς για να είναι ακίνδυνοι και αδρανείς στην κάθε νέα επιβολή. Είδαμε και Ρουμάνους πονηρούς που θέλαν να μας κλέψουν. Θα σου πουν ότι οι ουσίες που ρίχνουν κάνουν τους ανθρώπους επιθετικούς και νευρικούς για να προσπαθούν συνεχώς να κερδίζουν χρήματα και να θρέφουν έτσι συνεχώς το καπιταλιστικό τέρας.
Σκέφτομαι μια μεγάλη αλήθεια: Υπάρχουν τόσες θεωρίες, όσες και οι δικαιολογίες που χρειαζόμαστε.

Το Βουκουρέστι έχει πολλή κίνηση και πολλά καλώδια. Από τον πρώτο δρόμο που θα μπεις, μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα για αυτή τη χώρα. Υπερβολικά πολλά και ακριβά αμάξια, σημάδι ότι ο κόσμος ψοφάει να πάρει με πείσμα όλα αυτά που ο κομμουνισμός του απαγόρευε. Όπως το κατοχικό σύνδρομο το δικό μας που πάντα παραγγέλνουμε περισσότερα απ’ ό,τι τρώμε στην ταβέρνα, όπως όταν πέσαν οι πρώτες μπούργκες στο Αφγανιστάν και οι γυναίκες τρέχαν να βαφτούν με όσα χρώματα υπήρχαν. Δεν θεωρώ ότι είναι στη φύση του ανθρώπου η συνεχής κατάκτηση περισσοτέρων αγαθών και η προσπάθεια κυριαρχίας επί των υπολοίπων ανθρώπων, όπως ακούω συχνά να μου λένε. Όχι. Αλλά αυτό είναι επίσης μια άλλη κουβέντα.
Και τα καλώδια. Άπειρα καλώδια να πετάνε από κολώνα σε κολώνα και όλα μαζί τυλιγμένα και μπερδεμένα. Από αυτό καταλαβαίνεις ότι υπήρξαν άτομα που σπατάλησαν δημόσιο πλούτο και εφησύχασαν στην τσαπατσουλιά. Το κλασικό που λεν’, ότι “όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, απλά κάποιοι είναι πιο ίσοι”. Παρ’ όλα αυτά δεν αντέχω να ατιμάζονται οι πολλοί, εξ’ αιτίας κάποιων λίγων.
Είναι μια μικρόνοη και άδικη παγίδα.

Επιστρέφουμε στην Ελλάδα. Ανηφορίζοντας την Αριστοτέλους διαβάζω στον τοίχο: “Θάνατος στους φασίστες”.
Αυτή η χώρα έχει πολύ ήλιο, πολλή θάλασσα και πολλή ειρωνία.