Κατακαλόκαιρο. Όλη η παρέα, στην αμμουδιά, μόλις είχαμε τελειώσει τον πρώτο γύρο βουτιών και συζητούσαμε για τα πιο επίκαιρα και φλέγοντα θέματα. Ποια εταιρεία παγωτών είναι η καλύτερη, ποιο μπαρ έχει την καλύτερη βαρελίσια μπύρα και ψάχνοντας μία λύση επιτέλους στην αιώνια κόντρα: Ταμπλέτα ή φιδάκι;
Είχαμε και ένα ζευγαράκι μαζί μας, τον Ευθύμη και τη Μαρίνα. Φρεσκονταραβερισμένοι και ακόμα στις πρώτες μεγάλες κάψες. Γι’ αυτό και σε κάποια φάση τους βλέπουμε να ξαναμπαίνουν, με τρεχάλα, στη θάλασσα και να κατευθύνονται στα βαθιά για λίγο υποθαλάσσιο μπαλαμούτι.

Πρέπει να ήταν ένα μισάωρο μετά, όταν είδαμε τη Μαρίνα να βγαίνει και να τρέμει κρυώνοντας, αλλά ο Ευθύμης να κάθεται λίγο ακόμη μέσα. Λογικά θα σκεφτόταν σκοτωμένα κουταβάκια.
Η Μαρίνα τον φωνάζει να έρθει μαζί της και αυτός, με κατεβασμένο κεφάλι, σιγα σιγά την ακολουθεί.
Δίπλα μας υπήρχε μία παρέα 3 αγοριών που κοιτούσαν το φίλο μας, κάπως χαμηλά. Και γελούσαν.
Τους είδε ο Ευθύμης που τον σχολιάζαν και θα μπορούσε να τους είχε αγνοήσει. Αλλά ο Ευθύμης δεν είναι τέτοιος άνθρωπος.
Έτσι, ενώ είχε βγει τελείως έξω πια, και ήταν ολοφάνερο ότι η …μεγάλη αγάπη της Μαρίνας ακόμα διαγραφόταν στο σώμα του Ευθύμη, αυτός γύρισε προς εκείνους και ρώτησε δυνατά:

- Τι ρε ψηλέ; Εσένα, μες στη θάλασσα, δεν σου μικραίνει;