Όταν αναγκάζεσαι να παίρνεις λεωφορείο για να κινηθείς σε ελληνικούς δρόμους, οφείλεις να είσαι κωλόφαρδος για να βρεις θέση, αλλιώς πρέπει να είσαι γεροδεμένος. Τα λουράκια που κρέμονται από ψηλά θέλουν ειδική μαεστρία για να τα κουμαντάρεις. Δεν κρεμιέσαι απλά. Όταν ο οδηγός επιταχύνει πρέπει να τραβάς το λουράκι προς τα κάτω και το σώμα σου να το γείρεις προς τα μπροστά. Όταν το λεωφορείο φρενάρει, εσύ πρέπει να τεντώσεις το χέρι και με το σώμα σου να βάζεις βάρος προς τα πίσω.
Αυτές οι πληροφορίες θα σου χρειαστούν αν πιάσεις λουράκι. Αν δεν βρεις κανα ελεύθερο, τότε δεν έχεις σκοτούρες. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να προσπαθείς να πέφτεις πάνω σε κάποιο ενδιαφέρον γκομενάκι. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως μετά τα 9 πρώτα “Ωχ συγνώμη”, το 14% των συγκρουόμενων επιβατών, παντρεύτηκε .
Έτυχε να κρατάω ένα τυχερό λουράκι τις προάλλες σε ένα μισογεμάτο λεωφορείο. Ώρα πρωινή σχετικά. Και ενώ όλα έδειχναν ότι θα φτάναμε στο τέρμα χωρίς κάποιο τραυματισμό, ένα ξαφνικό φρενάρισμα μας πέταξε όλους 2 μέτρα μπροστά.
Ακούστηκε ένα ΖΝΤΟΥΚ.
Mία ηλικιωμένη γριούλα, λεπτή και ταλαιπωρημένη, είναι πεσμένη στο διάδρομο. Ένας άντρας γύρω στα 50 την βοηθάει να σηκωθεί, καθώς της λέει:
- Κυρία μου, γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν τα λουράκια. Γι’ αυτό κρατιόμαστε όλοι από αυτα. Για να μην πέφτουμε. Αν κρατιόσασταν κι εσείς, τώρα δεν θα είχατε πέσει.
Η κυρία σηκώθηκε, τον κοίταξε και χωρίς καμία κουβέντα, του έδειξε το κίτρινο λουράκι που κρατούσε σφιχτά μέσα στην παλάμη της.
10 Responses to “το τυχερό λουράκι”
Leave a Reply
January 20th, 2010 at 9:59 am
ROFL…
You are so unbelievably hilarious mate.
J’adore!!!
January 20th, 2010 at 12:02 pm
Πραγματικά γέλασα όταν το διάβασα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι η ιστορία είναι για κλάματα και όχι για γέλια.
Διάβασε τώρα και αυτό…
Πριν από αρκετά χρόνια, καμιά εικοσαριά, -τότε αναγκαστικά έπαιρνα το λεωφορείο- τα λεωφορεία αν θυμάσαι, ήταν ελεεινά και τρισάθλια. Εσωτερικά, είχαν πολλά καθίσματα, κάτι που έκανε μεν περισσότερους να βρίσκουν θέση αλλά μείωνε αισθητά το συνολικό αριθμό επιβατών. Αυτοί οι όρθιοι επιβάτες στεκόντουσαν σε μια μικρή λωρίδα διαδρόμου που όταν γέμιζε το όχημα γινόταν Ό χαμός. Μια τέτοια μέρα, ανέβηκα με κάτι φιλαράκια -πιτσιρικάδες τότε. Μπαίναμε, λοιπόν, αναγκαστικά από μπροστά για να κόψουμε εισιτήριο και επειδή, όπως είπα, είχε πολύ κόσμο δεν χωρούσσμε να προχωρήσουμε και έτσι δεν έκλεινε η πόρτα. Οπότε, ο οδηγός άρχισε να φωνάζει “προχωράτε λίγο προς τα πίσω παρακαλώ”. Το είπε κάνα δυο φορές αλλά τίποτα. Όλοι έμεναν ατάραχοι στις θέσεις τους. Μέσα στο στριμωξίδι, τη ζέστη, τη φασαρία το ένα το παιδί άρχισε να ανακατεύεται. Σκύβει και πατάει ξαφνικά ένα ξερατό μπροστά του. Μέσα σε κλάσματα το μισό λεωφορείο ήταν άδειο και στο άλλο μισό και προς τα πίσω είχε γεμίσει από επιβάτες που κοιτούσαν έντρομοι!
January 20th, 2010 at 11:15 pm
χαχαχα
Συγγνώμη που γελάω αλλά η περιγραφή σου δημιουργεί πολύ αστείες εικόνες…
Όταν έκανα 1 μήνα από το φανταρικό μου στο 401 και πηγαινοερχόμουν με τα λεωφορεία, ένιωθα ότι έκανα ιστιοσανίδα ώρες ώρες όταν κρατιόμουν από την μπάρα!
January 21st, 2010 at 8:46 pm
xa xa
to xeirotero einai oti den ftanoume oloi sta “tuxera lourakia”!!! :PP
January 21st, 2010 at 9:24 pm
έτσι νομίζω βγήκε και η ταινία λεωφορείο ο πόθος και στο τέλος παντρέυτηκαν.
January 24th, 2010 at 12:28 am
Πρώτη φορά γελάω σαν ηλίθια μόνη μου μπροστά στο πισί.
January 27th, 2010 at 5:42 pm
Τι μου θυμισες! :P
Xρονια εχω να ακουσω τετοιες …περιπετειες σε λεωφορεια! Προσεχε να μη σου μεινει και σενα το λουρακι,στο χερι!
Χρονια τωρα τα ιδια σαραβαλα λεωφορεια εχουν…δε προβλεπεται αλλαγη, αλλα τι λεω, εχουμε ΚΑΙ φετος..κριση! :/
February 3rd, 2010 at 8:37 pm
Με το λουρί στο χέρι; (!)
Αυτά είναι τα υπέροχα όμως.
Δεν συμφωνείτε κι εσείς;
February 10th, 2010 at 12:43 am
Ok τα λεωφορία είναι για κλάματα! Και καλά είναι οταν η γριούλα δεν μιλάει… Όταν όμως στο δρομολόγιο είναι και στάση Νεκροταφείου και η γριούλα όχι μόνο κάθεται σε όλη τη διαδρομή αλλά ωρίσκεσαι στριμωγμένη μπροστά στην πόρτα και κάνεις οοοοοτι ειναι στις δυνάμεις σου 1)Να κρατας απόσταση από τον διπλανό σου για να μην σου χώσει κανένα χέρι στην τσάντα (ή οπουδήποτε αλλού) και 2) να κάνεις στην άκρη να κατέβει η γριούλα που έχει στρογγιλοκαθήσει αγκαλιά με το λελουδικό και επιτέλους σηκώθηκε και να σου λέει κ απο πάνω με ύφος “Δεν κάθονται μπροστά στην πόρτα κοπέλα μου…”. Ε της φέρνεις την γλάστρα καπέλο ή δεν της την φέρνεις?
Ουφ! Τα πα και ξεθύμανα!
Καλό σου βράδυ!
May 13th, 2010 at 5:40 pm
Τέλειο; Φαντάζομαι βλέμμα γιαγιάς…